نەمر علی حیدری گوجانی

این یادداشت برای ثبتِ یاد و روایتِ علی حیدری گوجانی است؛ جوانی که دیگر در میان ما نیست، اما روایتِ رفتنش نباید در سکوت و ترس دفن شود. علی حیدری گوجانی ۲۳ ساله (در برخی گزارش‌ها به اشتباه سن او را ۲۲ یا ۳۴ سال ذکر کرده‌اند.)بود؛ کارگر و تراشکار. او اصالتاً اهل گوجان در استان چهارمحال‌وبختیاری بود و در سال‌های اخیر در اصفهان زندگی و کار می‌کرد. براساس روایت‌های موجود، علی در تاریخ ۱۸ دی ۱۴۰۴ (۸ ژانویهٔ ۲۰۲۶)، در جریان اعتراضات اصفهان، با شلیک مستقیم نیروهای سرکوب امنیتی جان خود را از دست داد. گفته می‌شود روزی که بازداشت/هدف قرار گرفت، هنگام خروج از محل کار، با صاحب‌کارش بوده است. در گزارش‌ها آمده که او ابتدا به‌شدت مجروح شده بود و در برخی روایت‌ها گفته می‌شود ابتدا به پای او شلیک شده و سپس با تیر خلاص به سینه، کشته شده است. همچنین در روایت‌های محلی اشاره شده که این اتفاق در نزدیکی صداوسیمای اصفهان رخ داده است؛ با این حال، این بخش‌ها—به‌ویژه جزئیات دقیق محل و نوع شلیک—در قالب همان روایت‌های محلی و نقل‌های نزدیکان مطرح شده‌اند. پس از جان‌باختن علی، روایت‌ها می‌گویند پیکرش را ابتدا به سردخانه‌ای در زرین‌شهر (نزدیک اصفهان) منتقل کردند. سپس به پدرش اطلاع داده‌اند که برای تحویل گرفتن پیکر باید تنها مراجعه کند. گفته می‌شود وقتی درِ سردخانه باز شده، فضا مملو از جنازه بوده و به پدر گفته‌اند: «اینجا بگرد و پسرت را پیدا کن.» و پیکر علی، در چنین شرایطی—با شوک، تحقیر و فشار—به خانواده تحویل داده شده است. بنا بر گزارش‌ها، پیکر او با تأخیر و حدود یک هفته بعد به خانواده‌اش تحویل داده شده؛ آن هم در فضایی امنیتی و همراه با فشار و تهدید. گفته می‌شود مراسم تشییع و خاک‌سپاری او نیز کاملاً تحت کنترل و با حضور نیروهای امنیتی—از جمله مأموران اطلاعات سپاه—برگزار شده است. روایت‌های نزدیکان می‌گویند حتی مراسم چهلم نیز در همین فضا برگزار شده؛ فضایی که در آن حضور نیروهای امنیتی پررنگ بوده و مردم، در هراس از پیامدها، نتوانسته‌اند آن‌طور که شایسته است کنار خانواده بایستند. این روایت، روایتِ یک کارگر جوان است؛ جوانی که می‌توانست زندگی کند، کار کند و آینده‌اش را بسازد اما با گلوله از زندگی جدا شد. و در ادامه، روایتِ خانواده‌ای است که حتی برای سوگواری هم امنیت ندارد؛ خانواده‌ای که پیکر فرزندش را با تهدید تحویل می‌گیرد و دردش را در سایه‌ی مراقبت و ترس به دوش می‌کشد. ثبتِ یادِ علی حیدری گوجانی، حداقل کاری است که می‌توانیم انجام دهیم: اینکه نگذاریم او تنها یک عدد یا یک خبرِ گم‌شده بماند. نام‌ها را باید نگه داشت. برای امروز، و برای فردایی که حقیقت به آن بازخواهد گشت.