نەمر رضا سهندی

رضا سهندی، متولد ۹ خرداد ۱۳۶۱، اصالتاً ترک و ساکن اسلامشهر بود؛ مردی زحمتکش، شوخ‌طبع و خوش‌قلب که خانواده و نزدیکانش او را با خنده‌ها و روحیه گرمش به یاد می‌آورند. پیمانکار یک شرکت لبنیات بود و زندگی‌اش را با کار و تلاش ساخته بود، اما بخش بزرگی از دنیای او در خانه و کنار دو دختر ۷ و ۱۵ ساله‌اش می‌گذشت. وقت‌گذراندن با دخترهایش از شیرین‌ترین لحظه‌های زندگی رضا بود؛ پدری که دل‌نگران فردای آن‌ها بود و برای آینده‌شان دغدغه داشت. رضا خودش دغدغه مالی نداشت، اما نسبت به شرایط زندگی و مشکلات معیشتی مردم بی‌تفاوت نبود. نزدیکانش از او به‌عنوان مردی یاد می‌کنند که در برابر آن‌چه ظلم می‌دانست سکوت نمی‌کرد. اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ از بازار تهران و در واکنش به شرایط اقتصادی آغاز شد و در روزهای بعد، به‌تدریج به شهرهای مختلف کشور گسترش یافت. با فراخوان شاهزاده رضا پهلوی برای حضور مردم در خیابان‌ها در روزهای ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه، اعتراضات ابعاد گسترده‌تری پیدا کرد و شامگاه ۱۸ دی، جمعیت زیادی در تهران و بسیاری از شهرهای ایران به خیابان آمدند. شب پیش از رفتن به اعتراضات، رضا تصمیمش را با همسرش در میان گذاشت و به او گفت: «برای آینده دخترانم و آزادی ایران باید برم.» ۱۸ دی‌ماه رضا به تجمعات شهرک قائمیه اسلامشهر رفت. با آغاز تیراندازی نیروهای حکومتی به معترضان، او نیز هدف گلوله قرار گرفت. گلوله به پهلویش اصابت کرد و رضا همان‌جا جان باخت. او هنگام مرگ ۴۳ سال داشت. مردی که صبح‌هایش با کار و تلاش می‌گذشت و بخش بزرگی از خوشی زندگی‌اش را در وقت‌گذراندن با دخترانش پیدا می‌کرد، آن شب دیگر به خانه بازنگشت. دو دختر ۷ و ۱۵ ساله رضا، پدری را از دست دادند که سال‌های کودکی و نوجوانی‌شان با حضور، خنده‌ها و محبت او گره خورده بود. همان پدری که شب پیش از رفتن، از آینده آن‌ها گفته بود، دیگر نبود تا بزرگ‌شدن‌شان را ببیند؛ و دخترانی که بخش بزرگی از دنیای رضا بودند، باید ادامه آن آینده را بدون آغوش پدر طی کنند.