نەمر دانیال قمرشوشتری

جاویدنام دانیال قمر شوشتری؛ روایت نوزده‌سالگی‌ای که در سکوت دفن شد. نامش کمتر از بسیاری دیگر شنیده شد؛ نه به این دلیل که رنجش کمتر بود، بلکه شاید چون آن‌قدر فشار و هراس بر خانواده‌اش سایه انداخته بود که حتی روایت مرگش نیز به‌سختی توانست از میان دیوارهای سکوت بیرون بیاید. دانیال قمر شوشتری، جوانی ۱۹ ساله، در جریان اعتراضات سراسری در شاهین‌شهر اصفهان هدف شلیک گلولهٔ جنگی قرار گرفت. بنابر روایت نزدیکانش، گلوله به پهلوی او اصابت می‌کند و دوستش تلاش می‌کند او را برای نجات جانش به بیمارستان برساند. اما این پایان خشونت علیه او نبود. گفته می‌شود مأموران امنیتی دانیال را از بیمارستان منتقل می‌کنند و پس از آن، خانواده‌اش روزها در بی‌خبری مطلق فرو می‌روند. نه پاسخی دریافت می‌کنند و نه اطلاعی از وضعیت فرزندشان به آن‌ها داده می‌شود. هشت روز بعد، خانواده تنها با یک خبر مواجه می‌شوند: دانیال جان باخته است. با این حال، حتی پس از اعلام مرگ نیز پیکر او فوراً تحویل داده نمی‌شود. بنابر روایت‌های منتشرشده، خانواده حدود دوازده روز پس از کشته‌شدن موفق به تحویل گرفتن پیکر فرزندشان می‌شوند؛ پیکری که آثار شدید آسیب بر آن دیده می‌شد. نزدیکان دانیال گفته‌اند که بینی و فک او شکسته شده بود و بخشی از موهای جلوی سرش کنده شده بود؛ به‌گونه‌ای که پدر و مادرش به‌سختی توانستند او را شناسایی کنند. این روایت، تنها شرح کشته‌شدن یک معترض نیست؛ بلکه نشانه‌ای از الگویی تکرارشونده در برخورد با بازداشت‌شدگان و مجروحان اعتراضات است: انتقال امنیتی از مراکز درمانی، بی‌خبری اجباری خانواده، تأخیر در تحویل پیکر، و محدودسازی شدید مراسم سوگواری. خاک‌سپاری دانیال نیز در فضایی امنیتی و با حضور محدود حدود پانزده نفر در اهواز برگزار شد. خانواده‌اش، بنا بر روایت‌ها، تحت فشار امنیتی قرار داشتند و همین مسئله باعث شد نام و تصویر او کمتر در رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی منتشر شود. در نتیجه، برخلاف بسیاری از جان‌باختگان اعتراضات، اطلاعات عمومی بسیار اندکی از زندگی و شخصیت او باقی مانده است. درباره دانیال تقریباً هیچ روایت رسمی وجود ندارد؛ نه گزارش شفافی از روند انتقال او، نه توضیحی درباره وضعیتش پس از خروج از بیمارستان، و نه پاسخی درباره آثار جراحت‌هایی که خانواده هنگام تحویل پیکر مشاهده کرده‌اند. همین فقدان شفافیت، پرونده او را در زمره مواردی قرار می‌دهد که نیازمند ثبت، مستندسازی مستقل و پیگیری حقوق بشری‌اند. نام دانیال قمر شوشتری، اگرچه کمتر شنیده شده، اما بخشی از حافظهٔ جمعی نسلی است که بسیاری از جوانانش یا در خیابان کشته شدند، یا در سکوت و بی‌خبری به خانواده‌هایشان بازگردانده شدند؛ نسلی که حتی حق سوگواری آزادانه نیز از آنان دریغ شد.