نەمر محمدقاسم روستا

محمدقاسم روستا نوجوانی خود را در روستایش، در میان دشت‌های پهناور مرودشت، پشت سر می‌گذاشت. در حالی قدم به هجده‌سالگی می‌گذاشت که می‌توانست یاوری به‌جای پدر و پناه خانواده باشد. متولد ششم دی‌ماه ۱۳۸۶ بود؛ او فرزند مرحوم سیاوش، تنها پسر خانواده، امید مادر و تکیه‌گاه خواهرانش. در روزهای اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴، آن‌چه بیش از همه ذهن او را درگیر کرده بود، سرنوشت مردمی بود که در خیابان‌ها مورد خشونت قرار می‌گرفتند. به دوستانش گفته بود: «شنیده‌ام در اعتراضات دختران را به شدت می‌زنند؛ باید از همه حمایت کنیم.» درد دیگران را درد خود می‌دانست و نمی‌توانست در برابر آن‌چه می‌دید، بی‌تفاوت بماند. روز ۱۲ دی‌ماه، با وجود سن کمش، برای همراهی با مردم در مراسم خاک‌سپاری خداداد شیروانی حاضر شد. پس از پایان مراسم، هنگامی که عزاداران در حال بازگشت بودند، او نیز همراه گروهی از معترضان به سوی کلانتری ۱۱ مرودشت حرکت کرد. در همان‌جا هدف شلیک مستقیم نیروهای سرکوب‌گر قرار گرفت و جانش را از دست داد. پس از آن، پیکر او را ربودند و خانواده روزهایی دشوار را در بی‌خبری و انتظار گذراندند؛ روزهایی که نه از سرنوشت فرزندشان خبر داشتند و نه امکان سوگواری برای او. سرانجام بامداد هفدهم دی‌ماه، ساعت دو صبح، تحت تدابیر شدید نیروهای امنیتی و در سکوتی تحمیل‌شده، پیکر محمدقاسم را در گلزار روستای دودج به خاک سپردند؛ در کنار همان زمین‌هایی که روزگاری محل بازی‌های کودکانه و گام‌های نوجوانی او بود. اما نتوانستند نام محمدقاسم را نیز در همان خاک دفن کنند. مردم مرودشت در مراسم چهلم این جاویدنام، با نواختن ساز و نقاره یاد او را گرامی داشتند و گرد هم آمدند تا نشان دهند که یاد عزیزان‌شان همیشه زنده است. دوستان و آشنایان او نیز با ساختن صفحه‌هایی در اینستاگرام، تصاویر و ویدیوهایش را با دیگران به اشتراک گذاشتند؛ تا نام نوجوانی که تنها هجده‌سال از زندگی سهم برد، همچنان در خاطرها زنده بماند.