نەمر میثم کمالی دهقان

_ راست می‌گید آقا! من یک سوال دارم. آقا اجازه، شما معلم فیزیک بودید، منم یک دانش‌آموز دبیرستانی بودم، تو مدرسه فیزیک خوانده‌ام. آقا، بچه درس‌خونی هم بودم، شما معلم‌های فیزیک خودتون قانون عمل و عکس‌العمل را برامون توضیح دادید. خودتون گفتید عکس‌العمل اجسام نسبت به اجسام دیگه برابر با نیرویی که جسم اول وارد می‌کنه، پس چرا بیرون از کتاب‌های فیزیک، اون شب‌های سرد دی‌ماه ۱۴۰۴ این قانون صادق نبود. شما خودتون آنجا بودید، دیدید، تو فردیس کرج، بین میدون دوم و سوم همون‌جا که تک‌تیرانداز شما رو هدف گرفت و تیرش درست در قلب شما نشست، دقیقاً همون‌جا این قانون فیزیک نقض شد. آقای کمالی هر چقدر به اون شب سرد فکر می‌کنم، یادم نمیاد، نه شما و نه هیچکدام از مردم معترض به شرایط اجتماعی و اقتصادی و سیاسی که بیرون بودن اسلحه داشته باشند. یادم نمیاد ما به کسی حمله کرده باشیم. همه ما دست‌های همدیگر را گرفته بودیم و رفتیم دنبال زندگی که از ما دزدیده شده بود. اون دختر جوان را یادتون هست که ۹ تا گلوله خورد، آره، یلدا محمدخانی رو می‌گم اون فقط می‌خواست حقش به عنوان یک زن آزاد فریاد بزنه. آقا معلم شما خودتون یک بچه دارید، می‌دونم برای اینکه بعدها که بزرگ‌تر شد مجبور نباشه برای حقش تو خیابان فریاد بزنه یا آواره آن طرف دنیا بشه آمدید تو خیابان. پدرها همیشه فداکارن، همیشه به فکر بچه‌هاشون هستند. شما شب ۱۹ دی ۱۴۰۴ هدف مستقیم شلیک تک‌تیرانداز قرار گرفتید، با آنکه انسانی مهربان و انسان‌دوست بودید، حاضرم قسم بخورم حتی برای قاتل خودتان هم زندگی بهتری می‌خواستید. _ درسته عزیزم آن دنیا که ما از آن عبور کردیم جای وحشتناکی بود. حتی بعد از اینکه من را کشتند خانوادم را تحت فشار قرار دادند تا سکوت کنند. حتی اجازه نمی‌دهند اسم من جایی آورده شود. شرافت میان آن‌ها به یغما رفته. دی‌ماه در کرج و در فردیس شب کابوس‌ها بود، آن‌هایی که در دنیا ماندند هنوز درد آن دو شب را بر جان خود حمل می‌کنند. پیکر من را پس از چند روز جست‌وجو در کهریزک یافتند. درباره روند خاک‌سپاری و محل دفن اطلاعات دقیقی در دسترس نیست. روحش شاد و یادش جاودان.