نەمر فائزه افشاری

فائزه افشاری، سی‌ساله، اهل سمیرم و مهندس پزشکی، نه برای اعتراض، بلکه در جست‌وجوی داروی سرطان مادرش به بهارستان اصفهان آمده بود. او در ۹ اسفند ۱۴۰۴، در همان روزی که خبر کشته شدن علی خامنه‌ای در حمله اسرائیل و آمریکا منتشر شده بود، در خیابان‌های این منطقه حضور داشت. مردم به خیابان آمده بودند تا خوش‌حالی‌شان را از پایان یک عصر تاریک نشان دهند. فائزه و برادرش نیز در میان همین جمعیت بودند. وقتی نیروهای سرکوبگر برای متفرق کردن مردم هجوم آوردند، آن دو سوار یک خودروی عبوری شدند تا از شلوغی فاصله بگیرند. اما یکی از مأموران شیشه خودرو را شکست و از فاصله نزدیک، مستقیم به شقیقه فائزه شلیک کرد. فائزه در همان لحظه، در آغوش برادرش جان باخت. گلوله‌ای که قرار بود صدایی را خاموش کند، صدایی که حتی شعار هم نمی‌داد؛ فقط دختری بود که برای نجات جان مادرش به خیابان آمده بود. خانواده فائزه که در سمیرم زندگی می‌کردند، خواستند پیکر او را به زادگاهش منتقل کنند تا در کنار عزیزانش آرام بگیرد، اما نیروهای حکومتی نگذاشتند. پیکر فائزه به اجبار در بهشت رضوان اصفهان دفن شد؛ حتی حق انتخاب آخرین آرامگاهش را هم از او و خانواده‌اش سلب کردند. فائزه افشاری نماد تلخ بی‌‌رحمی رژیم در لحظات فروپاشی است. زنی متخصص که تمام عمرش را وقف علم و دانش کرده بود، در جست‌وجوی دارو برای مادرش با مرگ روبه‌رو شد. رژیمی که حتی در آن روز تاریخی، به جای پذیرش پایان خود، به مردم عادی شلیک کرد؛ به کسانی که فقط آمده بودند نفس راحتی بکشند. نام فائزه افشاری را به یاد بسپارید. مهندس پزشکی‌ای که برای زندگی آمده بود، اما با گلوله مواجه شد.