نەمر بهنام افشاری

بهنام افشاری، مردی ۴۰ ساله، پدر دو فرزند، یکی از همان نام‌هایی‌ست که در میان هیاهوی روزگار، با درد و خون نوشته شد. او در ۱۸ دی ۱۴۰۴، در فردیس کرج، تنها با دستانی خالی به خیابان رفت؛ نه برای جنگ، که برای رساندن صدایی که سال‌ها در سینه‌اش مانده بود. اما پاسخ این صدا، گلوله بود. اصابت گلوله جنگی، سرنوشتش را در مسیری دردناک انداخت. همان شب به بیمارستان سلیمانیۀ ملارد منتقل شد. شدت جراحات به حدی بود که پزشکان، به دلیل نبود امکان پیوند، ناچار شدند برای جلوگیری از خون‌ریزی، شریان اصلی پایش را قطع کنند. خانواده‌اش تقاضای انتقال به تهران را داشتند، اما این اجازه داده نشد؛ تا زمانی که حالش وخیم‌تر شد و سرانجام او را به بیمارستان امید تهران منتقل کردند. در آن‌جا مشخص شد که بافت پایش دچار نکروز شده است. به همین دلیل، به بیمارستان طالقانی انتقال یافت و پس از ۲۴ ساعت، پای راستش از بالای ران قطع شد. با این حال، رنج به همین‌جا ختم نشد. گلوله‌ای که ۳۶ ساعت در لگن او باقی مانده بود، دیرتر خارج شد؛ زخمی عمیق که نه فقط جسم، که جانش را نیز تحلیل می‌برد. بهنام ۷۲ روز در بیمارستان طالقانی، با درد، با امید، و با سایه‌ی مرگ دست‌وپنجه نرم کرد. روزهایی که برای خانواده‌اش به اندازه یک عمر گذشت. سرانجام در ۲۸ اسفند ۱۴۰۴، با وجود مخالفت همسرش و به اصرار پزشکان، از بیمارستان مرخص شد؛ شاید به این امید که در خانه، آرامش بیشتری بیابد. اما سهم او از این بازگشت، تنها سه ساعت بود. سه ساعت بعد، در آغوش همسرش، نفس‌هایش به پایان رسید. بی‌هیچ هیاهویی، بی‌هیچ وداعی طولانی؛ فقط سکوت و اندوهی که برای همیشه باقی ماند. بهنام افشاری، یکی از هزاران صدایی بود که برای گفتن، به خیابان آمد؛ و یکی از همان‌هایی که پاسخش، گلوله و خاموشی بود. نام او، نه فقط در خاطر خانواده‌اش، که در حافظه‌ی جمعی مردمی خواهد ماند که هنوز، روایت ناتمامش را زمزمه می‌کنند.