Ahad Ebrahimpour Abdali

احد ابراهیمی‌پورعبدلی، ۳۷ ساله، از طایفهٔ میربگ و اهل روستای حسن گاویار بود. این جوان لُر در نورآبادِ لرستان زندگی می‌کرد، مجرد بود و به‌عنوان شاگرد قصاب کار می‌کرد. در خانواده‌ای اهل ورزش بزرگ شده بود و خودش هم به بوکس علاقه داشت. در شهر شناخته‌شده و محبوب بود و دوستان و آشنایانش از او به‌عنوان جوانی متواضع یاد می‌کنند. مردم نورآباد از تاریخ ۸ دی‌ماه دست به اعتراضات خیابانی زدند. احد در تاریخ ۱۱ دی‌ماه، حدود ساعت ۵ یا ۶ عصر در بلوار آزادی، هنگامی که مشاهده کرد یک نیروی بسیج در حال دستگیری یک خانم است، برای کمک به او رفت که متأسفانه مورد اصابت گلوله به سینه قرار گرفت. به گفتهٔ شاهدان عینی، او با پای خودش به بیمارستانی در نورآباد مراجعه کرد، اما پس از چند ساعت بلاتکلیفی و رسیدگی نکردن، او را به بیمارستانی در خرم‌آباد منتقل کردند که متأسفانه پس از چند ساعت جان خود را از دست داد. پس از جان باختن احد در بیمارستان، پزشکی قانونی پیکر او را از چند ناحیه شکافت. پس از کشته شدن او، نیروهای امنیتی، همانند بسیاری دیگر از جاویدنام‌ها، به خانواده‌اش فشار آوردند که او را «شهید بسیجی» معرفی کنند، اما خانواده زیر بار این موضوع نرفتند. آن‌ها در پیام‌های دادخواهی تأکید کردند که احد نه بسیجی، بلکه جوانی کارگر بوده که با شجاعت خود برای نجات یک زن و حفاظت از مردم شهرش در برابر نیروهای سرکوب حکومتی کشته شده است. مراسم خاکسپاری احد در تاریخ ۱۳ دی‌ماه، در میان تدابیر شدید امنیتی و با حضور گستردهٔ مردم، در زادگاهش برگزار شد و پیکر او در آرامستان نورآباد لرستان به خاک سپرده شد. با توجه به این که احد، از معدود جاویدنامان شهر نورآباد لرستان بود، مردم این شهر، در مراسم خاکسپاری او با حضور باشکوه خود و سر دادن شعارهایی علیه حکومت، بیانیه‌ای زنده صادر کردند و احد را «قهرمان ملی دلفان» نامیدند.