Arezou Abedi Jazini

آرزو عابدی، ۵۰ ساله اهل اصفهان، مادر دو فرزند، پسری ۱۹ ساله و دختری ۲۵ ساله، افرا و کیارش، کوه‌نورد و مربی بدن‌سازی بود. روز جمعه ۱۹ دی‌ماه در جریان انقلاب ملی ایران، در خیابان باغ دریاچه اصفهان و در آغوش فرزندانش، با شلیک گلوله جنگی از سوی نیروهای سرکوبگر حکومت جنایتکار اسلامی جان باخت و به جاودانگی پیوست. پیکر او سه روز تمام گروگان نیروهای امنیتی بود و سرانجام روز دوشنبه ۲۲ دی، تنها به شرط عدم برگزاری هرگونه مراسم عمومی، به خانواده تحویل داده شد. خانواده، ناچار، پیکر آرزو را شبانه و مخفیانه، زیر نگاه سنگین شمار زیادی از مأموران، در شهر درچه اصفهان به خاک سپردند. امیر عابدی، برادر این جاویدنام، در سوگی جان‌سوز نوشت: «منی که خواهرم را در قبر تکان دادم، کسی از آن‌جا بیرون آمد که نمی‌شناختمش. دیگر یادم نیست پدرم چه چیزهایی به من آموخته، فراموش کرده‌ام مادرم چگونه تربیتم کرده. آن صحنه هیچ‌وقت نمی‌گذارد زندگی عادی باشد… و خواهری که دیگر ندارمش.» در مراسم چهلم آرزو عابدی، که بدون حضور خانواده برگزار شد، شهروندان میهن‌دوست بر مزار او و علیرضا موسوی‌نور در مزارستان درچه گرد آمدند. یک‌صدا فریاد می‌زدند: «این گل پرپر شده، هدیه به میهن شده» شعاری که در چهلم هزاران جان‌باخته وطن‌پرست در سراسر ایران طنین‌انداز بود. بادکنک‌های سفیدی که به آسمان فرستاده شد نمادی از سوگ، امید و مقاومت. نهال نارونی نیز به نام افرا و کیارش، فرزندان آرزو، به یاد او کاشته شد. در ویدیویی در شبکه اجتماعی اینستاگرام، افرا، دختر داغ‌دار آرزو، با ناله و مویه‌ای دل‌خراش از مادر می‌خواهد که به خانه بازگردد؛ مادری که تکیه‌گاه و گرمای زندگی‌اش بود و آغوشش برای همیشه از او دریغ شد. او نوشته است: «زندگی برایم خیلی سخت است، نفس کشیدن سخت است، هر کاری سخت است… اما ادامه می‌دهم، چون من دختر آرزو هستم.» داغ بی‌مادری زخمی مشترک بر روح خواهر و برادر است، زخمی که هر روز تازه می‌شود اما عشق آرزو همیشه در رگ‌هایشان جریان دارد. در صفحه دبیرستان صفورا در اصفهان نیز عکسی از سال ۱۳۶۹ منتشر شده؛ تصویری که آرزو از خود و هم‌کلاسی‌هایش فرستاده بود و امروز خاطرات نوجوانی و روزهای دبیرستان را برای دوستانش زنده می‌کند؛ یادگاری از زندگی زنی که نامش اکنون در حافظه جمعی مردم ایران حک شده است. و در آخر پیام دخترجاویدنام تا قبل از قطع شدن اینترنت: لطفاً از مامان من هم یاد کنید. آرزو عابدی، ۵۰ ساله، مادر دو فرزند. داداشم ۱۹ سالشه و من ۲۵ سالمه. ۱۹ دی، تو خیابون کنار دریاچه اصفهان، به سر مامان من شلیک کردن کنار چشم من و داداشم… خواهش می‌کنم نذارید اسم مامانم کم‌رنگ بشه من و داداشم با کمک یک آقا مامان رو رسوندیم بیمارستان سعدی اصفهان، اما ما رو راه ندادن. رفتیم سمت بیمارستان الزهرا. وسط راه پلیس و بسیج جلومون رو گرفتن و می‌خواستن پیاده‌مون کنن، نمی‌ذاشتن بریم دور ماشین جمع شده بودن و تیر هوایی می‌زدن. درهای ماشین رو باز کرده بودن و تفنگ‌هاشون رو سمت ما گرفته بودن. به زور و با التماس ازشون رد شدیم و رسیدیم به الزهرا… اما دیگه خیلی دیر شده بود تو بیمارستان تنها بودیم و تلفن‌ها قطع بود. من و داداشم دو ساعت و نیم تو بیمارستان تنها بودیم تا خیابونا آروم‌تر شد و داداشم با کمک همون آقا رفت خونه و خانواده رو خبر کرد.