Alireza Javaheri-Pey

زندگی علیرضا جواهری‌پی، جوان مهربان و شجاع ۲۷ ساله و فوتبالیستی پرشور، در میان خیابان‌های زادگاهش تهران می‌تپید. مردی که پس از هشت سال دلدادگی عمیق، تازه شش‌ماه بود پیوند مشترکش را با همسرش آغاز کرده و در آستانه‌ی ساختن فردایی روشن بود. خانواده‌ی جواهری‌پی پیش از این نیز داغی سهمگین بر سینه داشت؛ علیرضا، پسرعموی علی جواهری‌پی بود؛ از مسافران بی‌گناه پرواز PS752 که در دی‌ماه ۱۳۹۸ با شلیک موشک‌های سپاه پاسداران آسمانی شد. تاریخ بار دیگر برای این تبار دادخواه به دردآورترین شکل تکرار شد. شامگاه ۱۸ دی ۱۴۰۴، هم‌زمان با فراخوان‌های اعتراضی، در گذرگاهی از محله‌ی آریاشهر (صادقیه)، مسیر زندگی علیرضا به نقطه‌ی پایان رسید. او در حال عبور از کوچه‌ای بود که هدف تیراندازی نیروهای حکومتی قرار گرفت؛ شلیکی مستقیم از فاصله‌ی نزدیک و از پشت سر که اصابت گلوله به ناحیه‌ی سر، او را همان‌جا جاودانه کرد. با وجود فضا و محدودیت‌های شدید امنیتی، پیکر این جوان به آغوش خانواده بازگشت و در آرامستان بهشت زهرای تهران به خاک سپرده شد. تکان‌دهنده‌ترین لحظه‌ی این وداع، آیینی شجاعانه و نمادین بود: نوعروس علیرضا، گیسوان بافته‌اش را برید و در کنار پیکر بی‌جان همسرش توی کفن نهاد. او با انتشار تصویری از این لحظه، نوشت: «تو برای من هشت سال عشق و خاطره گذاشتی و من برای تو موهام رو». داغِ رفتن او بر دل خانواده و به‌ویژه خواهرش سنگینی می‌کرد؛ او در شش‌ماهگی پرواز علیرضا، دلنوشته‌ای اندوه‌بار و پرسوز منتشر کرد و نوشت: «شش ماه گذشت از خبر کشته‌شدنت. کاش اون شب خبر مهاجرت تو یا خبر عروسی تو می‌دادن. کاش برای آخرین بار باهام خداحافظی می‌کردی. کاش بودی، فقط می‌دونستم زنده‌ای ولی یه جا دیگه زندگی می‌کنی. دلم خیلی برات تنگ شده. هر روز با خودم می‌گم وقتی گلوله خوردی با درد مردی، یعنی به چی فکر می‌کردی آخرش…» مراسم یادبود و خاک‌سپاری علیرضا تحت تدابیر شدید امنیتی برگزار شد و به کانون همبستگی، همدردی جامعه و پیوند دوباره‌ی خانواده‌های دادخواه پرواز اوکراینی بدل گشت. در مراسم چهلم او نیز حاضران و شرکت‌کنندگان یک‌صدا و پرشور شعار «این گل پرپر شده، هدیه به میهن شده» را طنین‌انداز کردند.