Farzam Ghasemi

فرزام قاسمی، جوانی بیست‌ویک ساله بود که زندگی‌اش بوی آینده می‌داد؛ آینده‌ای که برایش درس خوانده بود و برای ساختنش کار می‌کرد. او کارشناسی مهندسی برق داشت، اما روزهایش را در یک فروشگاه عطر و ادکلن می‌گذراند. میان شیشه‌های کوچک عطر، رایحه‌های گوناگون و مشتریانی که هر کدام عطری برای خاطره‌ای یا شروعی تازه می‌خواستند، فرزام آرام و خوش‌برخورد کار می‌کرد. شاید تصور نمی‌کرد روزی نام خودش به خاطره‌ای تبدیل شود که دیگران با اندوه از آن یاد کنند. پنجشنبه هجدهم دی‌ ۱۴۰۴، تهران روز آرامی را پشت سر نمی‌گذاشت. خیابان‌های صادقیه نیز مانند بسیاری از نقاط شهر صحنه اعتراضات مردمی بود. فرزام آن شب به جمع معترضان پیوست؛ جوانی از همان نسلی که آینده را حق خود می‌دانست و برای آن به خیابان آمده بود. هنوز ساعت زیادی از حضورش نگذشته بود که خانواده‌اش تماسی دریافت کردند. به آن‌ها گفته شد فرزندشان بر اثر شلیک ساچمه‌ای زخمی شده و او را به درمانگاهی در صادقیه منتقل کرده‌اند. خانواده با امیدی که هنوز خاموش نشده بود، خود را به درمانگاه رساندند؛ اما آن‌چه انتظارشان را می‌کشید، با آن‌چه شنیده بودند تفاوت داشت. فرزام دیگر نفس نمی‌کشید. سه گلوله جنگی به سینه‌اش اصابت کرده بود و همان‌جا جانش را گرفته بود. امیدی که در مسیر درمانگاه همراه خانواده بود، پشت درهای آن ساختمان فروریخت و جای خود را به سوگی داد که تا همیشه با آنان ماند. پدر فرزام هشت سال در جنگ ایران و عراق جنگیده و کارت ایثارگری داشت. سال‌ها پیش برای دفاع از سرزمینش راهی جبهه شده بود؛ اما این‌بار، نه در میدان جنگ، بلکه در روزگار صلح، باید برای تحویل پیکر فرزندش به پزشکی قانونی کهریزک می‌رفت. اندوهی که هیچ پدری سزاوار تجربه‌اش نیست. پیکر فرزام سرانجام در بهشت‌زهرای تهران، قطعه ۳۷، ردیف ۵۷، شماره ۳۷، در کنار مزار پدربزرگش آرام گرفت. او جوانی بود که هم درس خوانده بود، هم کار می‌کرد و زندگی‌اش تازه در آغاز راه بود. جوانی که روزهایش میان مدارهای برق و رایحه عطرها می‌گذشت، اما سرنوشتش در خیابان‌های صادقیه با صدای گلوله گره خورد و نامش در شمار جان‌فدایان راه آزادی ایران ماندگار شد.