جاویدنام فروزان میریان

فروزان میریان تحصیلاتش را تا مقطع کارشناسی ارشد ترجمه زبان انگلیسی ادامه داده بود. موضوع پایان‌نامه‌اش به ایدئولوژی می‌پرداخت و از خلال آن، با تأثیر ایدئولوژی بر ذهن و رفتار انسان آشنا شده بود؛ شناختی که در سال‌های بعد، در مواجهه با آنچه در جامعه می‌دید، معنایی فراتر از یک موضوع دانشگاهی پیدا می‌کرد. در دی‌ماه ۱۴۰۴، هم‌زمان با گسترش اعتراضات مردمی در شهرهای مختلف ایران، فروزان نیز در شاهین‌شهر اصفهان به خیابان رفت. از او جمله‌ای به‌جا مانده که نگاهش به حضور در کنار معترضان را نشان می‌دهد: «خون من رنگین‌تر از خون جوانان این سرزمین نیست.» با همین نگاه، در روزهای اعتراض در کنار مردم ماند و تا آخرین لحظات نیز خیابان را ترک نکرد. ۲۰ دی‌ماه، در جریان اعتراضات شاهین‌شهر، فروزان هدف گلوله قرار گرفت. گلوله از ناحیه‌ی شانه وارد بدنش شد و به قلبش رسید و آسیب شدیدی به اندام‌های داخلی او وارد کرد. همان شب، حدود ساعت سه بامداد، پیکرش را به پزشکی قانونی اصفهان منتقل کردند. برای خانواده اما ماجرا با کشته‌شدن فروزان پایان نیافت. پس از انتقال پیکر او به پزشکی قانونی اصفهان، خانواده‌اش یک هفته را در رفت‌وآمد و پیگیری‌های طولانی، در فضایی آمیخته با تهدید و فشار گذراندند. برای تحویل پیکر، از سوی دستگاه‌های امنیتی تحت فشار قرار گرفتند تا بپذیرند فروزان «شهید» اعلام شود؛ شرطی که خانواده ناچار به پذیرفتن آن شدند تا بتوانند پیکر او را تحویل بگیرند و به خاک بسپارند. فروزان مادر دو فرزند و عضوی از خانواده‌ای پرجمعیت بود؛ مادری سالخورده، خواهران و برادری که پس از ۲۰ دی داغ او را با خود دارند. دو فرزندش مادرشان را از دست دادند و مادر سالخورده‌اش، دختری را که فقدانش اندوه سنگینی برای او به‌جا گذاشت. برادر فروزان پس از کشته‌شدن خواهرش، در دل‌نوشته‌ای از گریه مادر نوشت و خطاب به فروزان گفت: «گلوله از پشت آمد / اما تو / رو به وطن ایستاده بودی…» و در پایان، سوگ خواهرش را با همان آرمانی که او را به خیابان کشانده بود پیوند زد: «تو رفتی / اما ترس رفت / تو افتادی / اما وطن برخاست / بخواب خواهرم… که خونت نه پایان که آغاز بود.»