Seyed Parviz Mohammadi

سید پرویز محمدی، مهندس ۵۵ ساله، همسر و پدری مهربان بود که تمام زندگی‌اش را صرف ساختن آینده‌ای بهتر برای خانواده‌اش کرده بود. او تنها یک پسر ۱۶ ساله داشت؛ پسری که همهٔ امیدها، آرزوها و رؤیاهای پدر در نگاه او خلاصه می‌شد. پرویز سرشار از شور زندگی بود. سال‌ها کار کرده بود، مسئولیت‌پذیر و دقیق، و قرار بود در بهمن‌ماه ۱۴۰۴ بازنشسته شود؛ زمانی که می‌توانست پس از سال‌ها تلاش، روزهای آرام‌تری را در کنار خانواده‌اش بگذراند و بیشتر از همیشه کنار پسر جوانش باشد؛ پسری که برای آینده‌اش آرزوهای بسیاری داشت. اما شامگاه شنبه ۲۰ دی‌ ۱۴۰۴، در جریان خیزش ملی علیه حکومت جمهوری اسلامی، زندگی او به شکلی بی‌رحمانه از خانواده‌اش گرفته شد. پرویز روی پشت‌بام منزل مسکونی‌اش ایستاده بود که نیروهای سرکوب حکومت او را به رگبار بستند. گلوله‌ای به پیشانی‌اش اصابت کرد و او جان باخت. خانوادهٔ پرویز، روز پنجشنبه ۲۵ دی‌ماه، هم‌زمان با سال‌روز تولدش، پیکر او را تحویل گرفتند؛ روزی که باید روز جشن زندگی‌اش می‌بود، به روز وداع با او بدل شد. پیکرش در آرامستان باغ رضوان اصفهان به خاک سپرده شد. همسرش از او به عنوان مردی شریف، مسئولیت‌پذیر، دقیق، اخلاق‌مدار و مهربان یاد می‌کند؛ مردی که زندگی را با تعهد، صداقت و احترام به دیگران معنا می‌کرد. نزدیکانش نیز او را پرانرژی، دلسوز، مؤدب، شوخ‌طبع و بسیار باشخصیت می‌دانند. کسی که حضورش به هر جمعی گرما می‌بخشید. پرویز برای پدر و مادرش فرزندی عزیز، برای همسرش همراهی وفادار و برای خواهران و برادرانش تکیه‌گاهی مطمئن بود. او با تنها برادرش رابطه‌ای عمیق و کم‌نظیر داشت؛ چنان‌که نزدیکانشان می‌گویند آن دو گویی یک روح در دو بدن بودند. پرویز همواره پشتیبان، همراه و راهنمای برادرش بود و در فراز و نشیب‌های زندگی، هیچ‌گاه او را تنها نمی‌گذاشت. امروز داغ فقدان او نه‌تنها بر دل خانواده، بلکه بر دل برادری نشسته است که بخشی از وجود خود را از دست داده است. اما شاید هیچ‌کس به اندازهٔ پسر ۱۶ ساله‌اش جای خالی او را احساس نکند؛ پسری که قرار بود سال‌های بازنشستگی پدر را در کنار او تجربه کند، از تجربه‌ها و محبت‌هایش بهره ببرد و در سایهٔ حضورش بزرگ شود. خانواده و دوستانش می‌گویند پرویز سرشار از عشق به زندگی بود. او برای آینده برنامه داشت، آرزو داشت و با امید زندگی می‌کرد. رؤیاهای بزرگی برای فرزندش در سر می‌پروراند و می‌خواست بهترین امکانات و فرصت‌ها را برای او فراهم کند. اما مرگ نابهنگامش همهٔ آن رؤیاها را ناتمام گذاشت. امروز، خانه‌ای که روزی با صدای خنده‌ها، شوخی‌ها و حضور گرم او زنده بود، سکوتی سنگین را تجربه می‌کند. جای خالی مردی که ستون خانواده بود، در هر گوشهٔ آن احساس می‌شود. با این حال، نام و یاد سید پرویز محمدی در قلب کسانی که دوستش داشتند زنده مانده است؛ مردی که از او نه ثروت و نه مقام، بلکه مهربانی، شرافت و خاطراتی ماندگار به جا مانده است.