Vahid Rahimi Ebeli

وحید رحیمی ابلی ۴۵ سال داشت؛ پدر دو دختر بود و زندگی‌اش با مسئولیت‌هایی گره خورده بود که هر روز، مانند بسیاری از پدران، برای به‌جا آوردنشان تلاش می‌کرد. او در فردیس کرج زندگی می‌کرد؛ جایی که شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، اعتراضات مردمی به صحنه‌ای خونین تبدیل شد و مسیر زندگی خانواده‌ای را برای همیشه تغییر داد. بزرگ‌ترین دغدغه و علاقهٔ وحید، آیندهٔ فرزندان و رفاه خانواده‌اش بود. او مردی شجاع، اجتماعی و دغدغه‌مند نسبت به مسائل جامعه بود. شغل آزاد داشت و با خودروی شخصی‌اش کار می‌کرد؛ مردی زحمتکش و خانواده‌دوست که برای تأمین آسایش عزیزانش تلاش می‌کرد. هجدهم دی‌ماه ۱۴۰۴، خیابان‌های فردیس در میان موجی از اعتراضات مردمی که به فراخوان شاهزاده رضا پهلوی پاسخ مثبت داده بودند، به صحنهٔ رویارویی جمعیتی تبدیل شده بود که با فریاد و حضور خود، خواسته‌هایشان را به خیابان آورده بودند. در فضای پرتنش آن شب، صداها درهم می‌پیچیدند و نگاه‌ها نگران بودند. هر لحظه این احتمال وجود داشت که خیابان از مسیر اعتراض به میدان خشونت کشیده شود. در برابر مردمی که به خیابان آمده بودند و فریاد «جاوید شاه» سر می‌دادند، نیروهای مسلح سرکوبگر جمهوری اسلامی وارد عمل شدند. این شعارها خشم حکومت را برانگیخته بود و شلیک گلوله‌ها، فضای اعتراض را به صحنه‌ای مرگبار بدل کرد. وحید که رانندهٔ نیسان بود، در راه بازگشت به خانه، در میان شلوغی و ازدحام خیابان از خودروی خود پیاده شد؛ اما در همان لحظه، هدف اصابت مستقیم گلولهٔ مأموران حکومتی قرار گرفت. او در کنار خودروی خود بر زمین افتاد. شدت جراحات به‌اندازه‌ای بود که او را به بیمارستان منتقل کردند. در همان حال، از طریق تلفن همراهش با دخترش تماس گرفتند و خبر دادند که پدرش در بیمارستان است. با وجود تلاش‌ها برای نجات جان وحید، این کوشش‌ها نتیجه‌ای نداشت و زمانی که دخترش به بیمارستان رسید، پدر دیگر زنده نبود. با کشته‌شدن وحید، دو دختر پدرشان را از دست دادند؛ مردی که حضورش بخشی از زندگی روزمرهٔ آن‌ها بود و آینده‌ای که می‌توانست در کنارشان بسازد، ناتمام ماند. هیچ تصویری نمی‌تواند تمام آنچه را که پس از چنین فقدانی در یک خانه می‌گذرد، ثبت کند؛ لحظه‌ای که نبودن یک نفر در سکوت اتاق‌ها، در انتظارهای بی‌پاسخ و در روزهایی که دیگر شبیه گذشته نیستند، خود را نشان می‌دهد. دختر وحید در صفحهٔ اینستاگرام خود از فراق پدر و دلتنگی‌هایش می‌نویسد. او عکس‌ها و فیلم‌هایی از رفتن بر سر مزار پدر منتشر کرده است که گوشه‌هایی از روزهای زندگی بدون او را به تصویر می‌کشند؛ روزهایی که جای خالی پدر در آن‌ها بیش از هر زمان دیگری احساس می‌شود. به گفتهٔ سحر، پدرش عاشق ورزش کشتی بود. از دوران نوجوانی به باشگاه می‌رفت تا این ورزش را یاد بگیرد و تمرین کند، اما بعدها کشتی را رها کرد. او طرفدار تیم فوتبال پرسپولیس بود؛ خوش‌صحبت و اهل بگوبخند بود و به آهنگ‌های تتلو علاقه داشت. روزهای بیکاری و تعطیلاتش را در کنار خانواده می‌گذراند و از بودن با آن‌ها لذت می‌برد. اکنون، پس از گذشت ماه‌ها از نبودنش، جای خالی او همچنان فقدانی بزرگ در زندگی خانواده است؛ دلتنگی دختران برای پدری که دیگر بازنمی‌گردد، وصف‌ناشدنی است.