جاویدنام حمیدرضا شیری

حمیدرضا شیری، متولد ۱۳۵۸، دستیار دندانپزشک و از فرزندان بوشهر بود. مردی آرام، کم‌حرف و مهربان که نزدیکانش می‌گویند از کودکی از دروغ و بی‌عدالتی بیزار بود و عشق به ایران را نه در شعار، بلکه در انتخاب‌های زندگی‌اش نشان می‌داد. او می‌توانست مانند بسیاری، زندگی را در جایی دیگر ادامه دهد، اما تصمیم دیگری گرفته بود. می‌گفت ایران خانه اوست و ترجیح می‌دهد در کنار خانواده و در سرزمینش بماند. در کنار کارش به‌عنوان دستیار دندانپزشک، در رشته ادبیات نیز پذیرفته شده بود؛ مردی اهل اندیشه که باور داشت برای آینده ایران نباید دست از تلاش کشید. حمیدرضا پیش‌تر نیز بازداشت و تهدید شده بود و خشونت را تجربه کرده بود، اما این تجربه‌ها نتوانسته بود او را از باورهایش دور کند. به گفته اطرافیانش، در روزهای پایانی تنها یک دغدغه داشت؛ اینکه در برابر ظلم سکوت نکند. در روزهای ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، در جریان اعتراضات بوشهر شناسایی شد و مأموران امنیتی او را تحت تعقیب قرار دادند. پس از آن، با شلیک گلوله به پایش مجروح شد. مردم او را از محل تیراندازی به بیمارستان رساندند. به گفته نزدیکان، حتی در بیمارستان نیز از بیان باورهایش دست نکشید و شعار می‌داد. پزشکان تشخیص دادند که او به جراحی نیاز دارد. حمیدرضا با هوشیاری کامل به اتاق عمل رفت؛ حتی با اطرافیانش شوخی می‌کرد و روحیه‌اش را حفظ کرده بود. خانواده و دوستانش ساعت‌ها پشت در اتاق عمل منتظر ماندند، اما حدود پنج ساعت بعد، به جای خبر پایان عمل، خبر جان‌باختن او را شنیدند. حمیدرضا در ۲۵ دی‌ماه ۱۴۰۴ جان خود را از دست داد. پیکر او پنج روز بعد، در ۳۰ دی‌ماه، با تهدید مأموران امنیتی و به شرط برگزاری مراسمی بدون سرود، شعار و تجمع به خانواده تحویل داده شد. با وجود این فشارها، شمار زیادی از مردم برای بدرقه‌اش آمدند؛ حضوری که نشان می‌داد جایگاه او در میان مردم را نمی‌شد با تهدید و محدودیت از میان برد.