جاویدنام مرتضی ابوالحسنی خواجه

مرتضی ابوالحسنی خواجه، متولد ۱۷ مرداد ۱۳۶۱، دارای فوق‌دیپلم کامپیوتر بود. سال‌ها در حوزه ترخیص کالا از گمرک فعالیت می‌کرد، اما پس از تحریم‌ها و کاهش فعالیت‌های گمرکی، در منزل به تعمیر تلفن‌همراه و رایانه مشغول شد. او هرگز ازدواج نکرد و اعتقاد داشت در شرایط دشوار اقتصادی و اجتماعی، نباید فرد دیگری را شریک رنج و ناامنی آینده کند. شامگاه ۱۹ دی‌ ۱۴۰۴ برای حضور در اعتراضات مردمی از خانه خارج شد. در جریان متفرق کردن جمعیت، گاز اشک‌آور در نزدیکی او شلیک شد. افرادی که در محل حضور داشتند با روش‌های ابتدایی، از جمله استفاده از دود سیگار، تلاش می‌کردند سوزش چشم‌ها را کاهش دهند تا بتوانند محل را ترک کنند. مرتضی همان شب به خانه بازگشت، اما دیگر حال و روز سابق را نداشت. در روزهای بعد، سرفه‌های خونی، تنگی نفس شدید و ضعف جسمانی به سرعت پیشرفت کرد. او به مرور توان راه رفتن، غذا خوردن و حتی صحبت کردن را از دست داد و تنها با نگاه و اشاره با اطرافیان ارتباط برقرار می‌کرد. پزشکان از عفونتی شدید و ناشناخته در ریه سخن می‌گفتند و درمان‌های حمایتی، از جمله تزریق مسکن و ویتامین، تغییری در روند بیماری ایجاد نکرد. طی کمتر از یک ماه، بدنش به‌شدت تحلیل رفت و سرانجام در ساعت ۲۳:۲۸ روز ۲۹ بهمن ۱۴۰۴، در منزل و در آغوش برادر کوچکش جان باخت. مرتضی انسانی آرام، مهربان و حمایت‌گر بود. بارها افرادی را که سرپناهی نداشتند در روزهای سرد به خانه می‌آورد، برایشان غذا و لباس فراهم می‌کرد و اجازه می‌داد پس از استحمام و استراحت، راه خود را ادامه دهند. پاسخ همیشگی او به مخالفت اطرافیان این جمله بود: «رحم کنید تا خدا به شما رحم کند.» پس از درگذشت پدر خانواده، تلاش می‌کرد ستون آرامش خانه باشد. وابستگی عاطفی عمیقی به مادرش داشت و کوچک‌ترین ناراحتی او را تاب نمی‌آورد. برای دختر خردسال خواهرش نیز نقشی فراتر از یک دایی داشت و خلأ نبود پدر را با محبت و حضورش پر می‌کرد. او پیش از این نیز به دلیل فعالیت‌هایش در فضای مجازی با محدودیت و تهدید روبه‌رو شده بود؛ چندین بار صفحه اینستاگرامش بسته شد و پیام‌های تهدیدآمیز دریافت کرد، اما از بیان عقایدش دست نکشید. باور داشت اگر همه در برابر ظلم سکوت کنند، هیچ‌گاه راهی برای تغییر باقی نخواهد ماند. زندگی و مرگ مرتضی ابوالحسنی خواجه، نمادی‌ است از انسانی که با وجود همه دشواری‌های زندگی، مهربانی را کنار نگذاشت و آخرین هفته‌های عمرش را با درد و رنجی گذراند که نزدیکانش هرگز آن را فراموش نخواهند کرد.