جاویدنام عامر رامش

عامر رامش، جوان بلوچ اهل روستای بلینگی از توابع بخش پیرسهراب چابهار بود. به گفته نزدیکانش، در چهارده‌سالگی پدرش را از دست داده بود، کنار برادرانش کار می‌کرد و آرزو داشت به دانشگاه برود. شب ۱۱ مهر ۱۴۰۳، نیروهای نظامی با سلاح‌های سبک و نیمه‌سنگین به یک عطاری در بلینگی یورش بردند. به گزارش نهادهای حقوق بشری بلوچ، عامر در آن لحظه داخل مغازه بود و با شلیک نیروها زخمی و بازداشت شد. ابتدا به خانواده‌اش گفتند که کشته شده، اما چند روز بعد رسانه‌های حکومتی ویدیویی از «اعترافات» او پخش کردند که کبودی زیر چشمش در آن پیدا بود. دادگاه انقلاب زاهدان او را به اتهام «بغی از طریق بمب‌گذاری و کمین علیه نیروهای نظامی» و عضویت در جیش‌العدل و «جنبش دادخواهان بلوچ» به اعدام محکوم کرد. خانواده‌اش تا هشت ماه اجازه دیدار با او را نداشتند و به گفته منابع حقوق بشری، نهادهای امنیتی اجرای حکم را به تسلیم شدن برادرش در خارج از کشور گره زده بودند. دیوان عالی کشور حکم را تأیید کرد و عامر سحرگاه ۶ اردیبهشت ۱۴۰۵، بدون ملاقات آخر با خانواده، در زندان مرکزی زاهدان اعدام شد. پیکرش همان شب در زادگاهش به خاک سپرده شد.