Mohammad Khezri

اگر از محمد خضری فقط یک عکس مانده باشد که همه او را با آن به خاطر بیاورند، همان عکسی است که دستش را بالا آورده و با انگشتانش، نشانه پیروزی را نشان می‌دهد. لبخند آرامی بر چهره دارد؛ از آن لبخندهایی که انگار هنوز به آینده ایمان دارند. هیچ‌کس نمی‌دانست همین قاب ساده، روزی آخرین تصویری باشد که از او در ذهن‌ها باقی می‌ماند. محمد، جوانی بیست‌ویک‌ساله، کُردِ کُرمانج و اهل آشخانه خراسان شمالی بود. پدرش را در چهارسالگی از دست داده بود. سال‌ها بعد، همراه خانواده در بومهن زندگی می‌کرد و از راه کارگری، روزگارش را می‌گذراند؛ زندگی آرامی که قرار نبود چنین ناگهان متوقف شود. هجدهم دی‌ ۱۴۰۴، در جریان اعتراضات مردمی بومهن، گلوله‌ای جنگی مستقیم به قلبش و گلوله دیگری به کلیه‌ی او شلیک شد و همان‌جا جانش را گرفت. اما آن‌چه برای خانواده آغاز شد، فقط سوگواری نبود؛ هفت روز بی‌خبری بود. محمد یک هفته مفقود بود. در تمام آن روزها، برادرش هر صبح از خانه بیرون می‌رفت؛ کلانتری‌ها، بیمارستان‌ها، پزشکی قانونی و هر جایی را که شاید ردی از محمد در آن باشد، یکی‌یکی می‌گشت. هر شب دست خالی برمی‌گشت، اما صبح روز بعد دوباره جست‌وجو را از سر می‌گرفت؛ شاید این‌بار خبری باشد، شاید اشتباهی شده باشد و شاید هنوز امیدی مانده باشد. سرانجام مسیر جست‌وجو به کهریزک رسید. جایی که برادرش، میان انبوه پیکرهای بی‌جان، محمد را پیدا کرد. یک هفته انتظار، امید و اضطراب، در همان لحظه به پایان رسید؛ لحظه‌ای که دیگر هیچ پرسشی باقی نمانده بود. بیست‌وچهارم دی‌ماه، پیکر محمد را به روستای چخماقلوی آشخانه بردند و به خاک سپردند. می‌گویند آن روز، بسیاری از مردم منطقه جرئت نکردند در مراسم خاک‌سپاری حاضر شوند. ترس، جلوی بسیاری از قدم‌ها را گرفته بود. خانواده محمد، داغ‌دار جوان‌شان، در سکوت با او وداع کردند. شاید به همین دلیل، آن‌چه امروز بیش از هر چیز به یاد مانده، فقط عکس محمد با دستی که نشانه پیروزی را بالا گرفته نیست؛ بلکه یادآوری این است که خانواده‌هایی که عزیزان‌شان را از دست داده‌اند، بیش از هر زمان دیگری به همدلی و همراهی نیاز دارند؛ خانواده‌هایی که نباید در اندوه‌شان تنها بمانند.