Diana Bahador

Diana Bahador, a 19-year-old motorcycle rider and Instagram creator from Gonbad-e Kavus in Golestan province, was shot dead during protests in Gorgan on the night of 9 January 2026 (19 Dey 1404). Known online as “Baby Rider,” she was a young Turkmen woman, and Iranian state media reported her given name as Shahrzad Mokhami. She built a following of more than 100,000 on Instagram by riding powerful motorbikes without a headscarf, in a country that bars women from motorcycle licenses, and she became known for her distinctive style and her skilled control of mid-weight sport bikes. Her account, @baby.rideerrrr, now has more than 400,000 followers. Her last post, on 6 January, showed her dancing in a leather outfit. According to a source who spoke to IranWire, she took part in the protests on the nights of 8 and 9 January and was hit by two live rounds around midnight on 9 January. Her family searched for two days before receiving her body on 11 January. A source close to the family said officials would release the body only if the family buried her in secret and publicly denied that government forces had killed her. A story later posted on her Instagram account said she died in a crash and asked people not to spread rumours. Rights groups say the family posted it under pressure from intelligence services. HRANA lists her killing as confirmed.

دختر موتور‌سوار ۱۹ ساله‌ی ایرانی با نام شناسنامه‌ای شهرزاد مخمی، بلاگر و اینفلوئنسر در شبکه‌های اجتماعی و ساکن گنبد کاووس بود. دیانا عاشق ورزش، موسیقی و سرعت بود؛ دختری زیبا با آرزوهایی دور و دراز که به نمادی از شجاعت و ایستادگی تبدیل شد. او پیش از بیست‌سالگی با مهارتی چشم‌گیر در کنترل موتورهای نیمه‌سنگین، با استایلی متفاوت در خیابان‌ها ظاهر می‌شد؛ آن هم در شرایطی که موتورسواری برای زنان در ایران غیرقانونی بود. او در اینستاگرام نوشته بود: «سه نوع موتورسوار داریم: عاشق سرعت، عاشق مسیر، عاشق هردو، تو فکر می‌کنی من کدومم؟» و ما امروز می‌دانیم که او تمامِ آن‌ها بود و بسیار بیش از آن. او در شامگاه ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، در پی فراخوان رضا پهلوی به اعتراضات مردمی و انقلاب ایرانیان در گرگان پیوست. به گفته‌ی خبرگزاری‌ها، او با اصابت دو گلوله‌ی جنگی از سوی نیروهای سرکوبگر جمهوری اسلامی کشته شد. خانواده‌اش پس از دو روز جست‌وجو، موفق به یافتن پیکر او شدند و با فشار مزدوران امنیتی به صورت مخفیانه پیکرش را در کرگان به خاک سپردند. با انتشار خبر کشته‌شدن این دختر موتور‌سوار، موجی از فشارها از سوی نیروهای دولتی و حکومتی بر خانواده‌ی او وارد شد. صفحه‌ی اینستاگرامش به کنترل عوامل حکومتی درآمد و در آن نوشتند: «سانحه‌ی پیش‌آمده برای دیانای عزیز بر اثر تصادف بوده. خانواده به‌شدت داغ‌دارند، لطفاً حاشیه‌سازی نکنید.» مزدوران حکومتی با فشار و تهدید، پدر او را مقابل دوربین نشاندند و از او اعتراف اجباری گرفتند. پدرش در پی تهدید جان پسرش شهریار، ناچار شد علت مرگ دیانا را تصادف رانندگی اعلام کند: «دخترم موقعی که از سر ضبط برنامه برمی‌گشت، سوم بهمن‌ماه دچار حادثه‌ی رانندگی شد و فوت کرد. متأسفانه اینترنشنال، بی‌بی‌سی و… شایعه‌پراکنی کردند.» این اعتراف، مطابق الگوی همیشگی رسانه‌های جمهوری اسلامی، واکنش‌های اعتراضی گسترده‌ای را در شبکه‌های اجتماعی برانگیخت. دوستان و نزدیکان او یک‌صدا این روایت را تکذیب کردند و آن را اعترافی اجباری تحت تهدیدهای شدید علیه خانواده دانستند. دوستان این جان‌باخته گفته‌اند که او در شب اول و دوم فراخوان در خیابان حضور داشته است. در شب اول، یعنی ۱۸ دی‌ماه، سرکوب به شدت خشونت شب دوم نبود؛ اما در ۱۹ دی‌ماه، همان شبی که دیانا کشته شد، سرکوب معترضان با استفاده از سلاح‌های جنگی صورت گرفت. طبق گفته‌های دوستان و آشنایانش، و همچنین تصاویر، ویدئوها و نوشته‌هایی که از او در صفحه‌ی شخصی‌اش باقی مانده، به‌خوبی می‌توان دریافت که او دختری شجاع و آزادی‌خواه بود؛ دختری که هرگز مطابق عرف‌ و قوانین تبعیض‌آمیز حکومت و جامعه‌ی سرکوب‌شده زندگی نکرد و همواره در مسیر آرمان‌ها و علایق خود گام برداشت. بدون حجاب اجباری، بدون پوشش معمول، با موهایی پریشان در باد، سوار بر موتوری که برای زنان ممنوع بود، این تصویری از ایستادگی و شجاعت زنی است که هیچ‌گاه از صفحه‌ی تاریخ ایران پاک نخواهد شد. او پیش‌تر نیز به‌دلیل مسئله‌ی حجاب و موتورسواری به پلیس امنیت اخلاقی احضار شده بود و به‌نظر می‌رسد صفحه و فعالیت‌هایش برای مدتی متوقف شده بود. با این حال، پس از مدتی در صفحه‌ی شخصی خود نوشت: «نبودنم موقت بود، اما برگشتم، تا دوباره تو خیابون‌ها اسممو صدا بزنن.» دیانا برگشت، خندید، زندگی کرد و آزادی را فریاد زد و ایستاده جان را فدایِ ایران و آرمانش کرد. امروز دختران موتورسوار نام او را فریاد می‌زنند و می‌گویند که این آرزوی برآورده شده را از او و شجاعتش دارند اما خوش‌حال نیستند چون این نوش‌دارو پس از مرگ سهراب است، اشاره به دیانا، موتورسواری که دیگر میان‌شان نیست اما نام او و یادش همیشه در خیابان زنده خواهد بود. دیانا بهادر، بیبی رایدر، گنبد کاووس، موتورسوار