Moein Taghipour

سال‌ها، معین در دسته‌های عزاداری محرم طبل می‌زد. محرم امسال اما، طبلش دوباره به خیابان آمد؛ این بار نه زیر دستان خودش، که در یاد او. معین تقی‌پور، متولد 23 فروردین 1387 در کرج، هنوز هجده سالش تمام نشده بود. از همان سال‌های نوجوانی کار می‌کرد. مدتی در تراشکاری با لیزر و آهنگری مشغول بود و یک سال آخر زندگی‌اش نیز کنار پدرش در نانوایی فانتزی کار کرد. از آن دست نوجوان‌هایی بود که از کار کردن فرار نمی‌کرد و هر کاری از دستش برمی‌آمد، انجام می‌داد. اما اگر از نزدیکانش بپرسید، احتمالاً پیش از هر چیز از…

سال‌ها، معین در دسته‌های عزاداری محرم طبل می‌زد. محرم امسال اما، طبلش دوباره به خیابان آمد؛ این بار نه زیر دستان خودش، که در یاد او. معین تقی‌پور، متولد ۲۳ فروردین ۱۳۸۷ در کرج، هنوز هجده سالش تمام نشده بود. از همان سال‌های نوجوانی کار می‌کرد. مدتی در تراشکاری با لیزر و آهنگری مشغول بود و یک سال آخر زندگی‌اش نیز کنار پدرش در نانوایی فانتزی کار کرد. از آن دست نوجوان‌هایی بود که از کار کردن فرار نمی‌کرد و هر کاری از دستش برمی‌آمد، انجام می‌داد. اما اگر از نزدیکانش بپرسید، احتمالاً پیش از هر چیز از مهربانی‌اش خواهند گفت. دوستانش می‌گویند کمتر کسی بود که حتی یک‌بار معین را دیده باشد و دوستش نداشته باشد. دلش برای کودکان کار می‌سوخت و هر وقت می‌توانست، حتی اگر تنها کاری که از دستش برمی‌آمد خریدن یک شکلات بود، بی‌تفاوت از کنارشان نمی‌گذشت. برای دوستانش نیز از هیچ کمکی دریغ نمی‌کرد و در رفاقت، همیشه می‌شد روی او حساب کرد. روزهایش میان کار و همان دلخوشی‌های ساده نوجوانانه می‌گذشت؛ شنا و استخر، فیلم دیدن، بازی با پلی‌استیشن، سفرهای دوستانه و خانوادگی و قورمه‌سبزی که غذای محبوبش بود. شامگاه ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، در جریان اعتراضات مردمی در کرج، معین هدف شلیک مستقیم نیروهای جمهوری اسلامی قرار گرفت. گلوله به سرش اصابت کرد و جان باخت. از چگونگی لحظه تیراندازی و آنچه پس از آن بر او گذشت، اطلاعات مستندی در دست نیست. بنا بر اطلاعات رسیده، خانواده برای آنکه اجازه پیدا کنند پیکر معین را در همان کرج به خاک بسپارند، ناچار به پرداخت مبالغی شدند؛ ۵۰ میلیون تومان با عنوان «هزینه گلوله»، ۲۰ میلیون تومان برای اجازه خاک‌سپاری و ۲۰۰ میلیون تومان برای قبری شش‌طبقه؛ قبری که ابتدا برای آن ۸۰۰ میلیون تومان مطالبه شده بود و سپس این مبلغ به ۲۰۰ میلیون تومان کاهش یافت. به خانواده گفته شد در صورت نپرداختن این مبالغ، باید پیکر معین را در گورستانی دورافتاده به خاک بسپارند. خاک‌سپاری معین در آرامستان سرحدآباد و در فضایی امنیتی برگزار شد. نیروهای امنیتی از خانواده تعهد کتبی گرفتند که از برگزاری هرگونه مراسم سوگواری و اطلاع‌رسانی درباره آن خودداری کنند و حضور گسترده‌ای در طول مراسم خاک‌سپاری داشتند. با وجود همه این محدودیت‌ها، چند ماه بعد محرم از راه رسید. دوستانش طبلی را که سال‌ها معین می‌نواخت، مقابل خانه‌اش بردند و عکس او را روی همان طبل نصب کردند. شاید اجازه برگزاری مراسمی برای سوگواری نداشتند، اما یاد معین راه خودش را پیدا کرده بود؛ در صدای همان طبلی که سال‌ها با دستان او آشنا بود و بار دیگر در کوچه‌های محله طنین انداخت.