Ayda Aghili

آیدا عقیلی دختری بود عاشق زندگی؛ دختری اهل هنر، ورزش و سرشار از شور زیستن. از آن آدم‌ها که انگار زندگی را با همهٔ وجودشان زندگی می‌کنند؛ با نور، با حرکت، با شوق. خودش را دختر ایران می‌دانست؛ دختری که هنوز به آزادی این سرزمین امید داشت. او یوگا کار می‌کرد، در مسابقات دارت حکم قهرمانی گرفته بود و بیلیارد را خوب بازی می‌کرد. از او جمله‌ای مانده بود که می‌گفت: «چوبی که در دست داری امتداد فکر توست؛ باید زاویه را درک کنی، حرکت را بسنجی و با یک ضربهٔ حساب‌شده تعادل را به هم بزنی.» همین چند جمله، انگار تصویری روشن از شخصیت او به دست می‌دهد: دختری دقیق، جسور، اهل سنجیدن، و اهل برهم زدن تعادلِ سکون. او بارها شکست را تجربه کرده بود و هر بار دوباره از نو خود را ساخته بود. پنج‌شنبه ۱۸ دی ۱۴۰۴، برابر با ۸ ژانویهٔ ۲۰۲۶، آیدا عقیلی مثل بسیاری از جوانان و شهروندانی که هنوز زندگی و آزادی را فراموش نکرده بودند، به خیابان رفت؛ برای فریاد زدن آزادی. اما دیگر هرگز به آغوش خانواده‌اش بازنگشت. او در تهران هدف گلوله قرار گرفت و جان باخت. در خبر بی‌بی‌سی آمده است که دو گلوله به سر او شلیک شده بود. تلخی روایت آیدا فقط به لحظهٔ جان‌باختنش ختم نمی‌شود. وقتی او به خانه برنگشت، خانواده‌اش روزها در جست‌وجویش بودند تا این‌که سرانجام پیکرش را در کهریزک پیدا کردند. چند هفته بعد، اواخر بهمن ۱۴۰۴، تصاویری از حیاط خلوت بیمارستان الغدیر در شرق تهران در فضای مجازی منتشر شد؛ تصاویری تکان‌دهنده و دلخراش از پیکرهای پتوپیچ‌شده‌ای که بر زمین رها شده بودند. در میان آن همه تن بی‌جان، چهرهٔ زنی جوان که صورتش پیدا بود، بیش از همه نگاه‌ها را میخکوب کرد. آن چهرهٔ آرام، چهرهٔ آیدا عقیلی بود. آیدا فقط آن تصویر تلخِ میان پتوها نیست. او پیش از آن، زنی ۳۴ ساله بود، عاشق هنر و عکاسی، شیفتهٔ رقصیدن در دل طبیعت، و مثل بسیاری از هم‌نسل‌هایش، پر از شور جوانی و امید به زندگی. از آن آدم‌هایی که بودن‌شان به جهان رنگ می‌دهد. از آن آدم‌هایی که زندگی را فقط زندگی نمی‌کنند، بلکه با حضورشان به آن گرما، حرکت و معنا می‌بخشند. یاد آیدا عقیلی را باید نه فقط با تصویر آخرش، که با تمام آن‌چه بود به خاطر سپرد: دختری عاشق زندگی، اهل هنر، پر از شوق، پر از جسارت، و پر از امید. دختری که برای آزادی به خیابان رفت، و با گلوله‌های حکومت کشته شد. دختری که دیگر به خانه بازنگشت، اما نامش در حافظهٔ این سرزمین خواهد ماند.