Miraqa Rezaei

میرآقا، ۵۴ ساله، متولد نوزدهم شهریور ۱۳۵۰، در محله فلاح تهران زندگی می‌کرد. او پدر دو فرزند، فاطمه و عرفان، بود و برای گذران زندگی به عنوان پیک موتوری کار می‌کرد. بخش بزرگی از زندگی‌اش، مانند بسیاری از مردم، میان کار، خانه و تلاش برای تأمین نیازهای خانواده سپری شد. مردی زحمتکش که با درآمد روزانه خود تلاش می‌کرد زندگی خانواده‌اش را اداره کند و آینده بهتری برای همسر و فرزندانش بسازد. به گفته نزدیکانش، یکی از آرزوهایش این بود که برای پسرش عرفان مراسم عروسی بگیرد و خانواده‌اش را خوش‌حال ببیند. ۱۹ دی‌ماه، هم‌زمان با اعتراضات، او تنها چند قدم با خانه‌اش فاصله داشت که هدف شلیک مستقیم گلوله جنگی قرار گرفت. گلوله به سرش اصابت کرد و جان باخت. دخترش، فاطمه، روایت می‌کند که سمانه، همسر میرآقا، همان لحظه با عجله او را سوار موتور کرد تا هرچه سریع‌تر به بیمارستان برساند؛ به این امید که شاید هنوز فرصتی برای نجات جانش وجود داشته باشد. اما این تلاش به نتیجه نرسید. سمانه نیز در میانه راه بر اثر اصابت گلوله گاز اشک‌آور بسیار آسیب دید و تا زمانی که به بیمارستان رسیدند، دیگر امکان احیای میرآقا وجود نداشت. یک روز پس از کشته شدن میرآقا، بیستم دی‌ماه، خانواده برای تحویل پیکرش، که از بیمارستان به پزشکی قانونی کهریزک منتقل شده بود، مراجعه کردند. آن‌ها ساعت‌ها میان کیسه‌های جسد به دنبال او گشتند تا سرانجام پیکرش را پیدا کردند. پس از انجام مراحل اداری، جاویدنام میرآقا در قطعه ۲۵۰ بهشت زهرای تهران به خاک سپرده شد.