Davoud Kliond Lr

هرجا سخن از شجاعت و دلاوری به میان می‌آید، نام مردمان لر نیز در کنار آن می‌درخشد. داوود کولیوند(امیری‌کیا) از تبار لرهای ایران‌زمین بود؛ جوانی که در فردیس کرج، از توابع استان البرز، زندگی می‌کرد. او در ۳ بهمن ۱۳۶۹ چشم به جهان گشود و تنها پسر خانواده بود. داوود پدر دو فرزند پسر خردسال به نام‌های بردیا و کوروش بود و زندگی خود را وقف تلاش برای خانواده‌اش کرده بود. با آغاز اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴، او نیز همچون بسیاری از شهروندان معترض در کنار مردم حضور یافت. سرانجام در روز ۱۹ دی ۱۴۰۴، در جریان اعتراضات شهر فردیس کرج، بر اثر شلیک نیروهای سرکوبگر جمهوری اسلامی جان خود را از دست داد. بنا به گفته شاهدان عینی، داوود در روز ۱۹ دی‌ماه، وظیفه کمک‌رسانی به مجروحان را بر عهده داشت و بارها برای نجات جان دیگران به مناطقی رفت که شدت تیراندازی در آن‌ها بیشتر بود. به گفته این شاهدان، او بی‌اعتنا به خطر، تلاش می‌کرد مجروحان را از محل درگیری خارج کرده و به مکان امن برساند. در یکی از همین رفت‌وآمدها، داوود هدف شلیک مستقیم نیروهای سرکوبگر قرار گرفت. گلوله جنگی به ناحیه چشم او اصابت کرد و پس از عبور از سر، از پشت جمجمه خارج شد. شدت جراحات وارده به حدی بود که او در همان روز، جان خود را از دست داد و به جمع جاویدنام‌های راه آزادی ایران پیوست. پیکر این عزیز در تاریخ ۲۱ دی‌ ۱۴۰۴، دو روز پس از جان‌باختن، در بهشت علی اشتهارد به خاک سپرده شد. در ویدیویی که از مراسم چهلم این دلاور لر در شبکه‌های اجتماعی منتشر شده است، خانواده، بستگان و جمعی از مردم را نشان می‌دهد که با حضور بر مزار او، یاد و خاطره‌اش را گرامی داشتند. حاضران با دست زدن و سر دادن شعارهایی چون «این گل پرپر شده، هدیه به میهن شده» و «باشرف، باشرف» یاد داوود کولیوند را زنده نگه داشتند. فضای مراسم آمیخته‌ای از اندوه، احترام و افتخار بود؛ جایی که حاضران با فریادهای خود از او به عنوان جوانی یاد کردند که جانش را در راه آرمان‌های مردم ایران از دست داد و نامش را در حافظه جمعی هم‌وطنانش ماندگار ساخت. در یاد و خاطره مردم، نام داوود کولیوند(امیری‌کیا) به عنوان جوانی ایستاده در کنار مردم و جان‌باخته در مسیر آرمان‌هایشان باقی خواهد ماند. او در میان اندوه خانواده و دوستانش، و در میان اشک‌ها و احترام حاضران، به خاک سپرده شد، اما یاد و نامش در دل کسانی که او را شناختند و روایتش را شنیدند زنده است. او رفت، اما روایت ایستادگی، فداکاری و انسان‌دوستی‌اش در حافظه جمعی مردم فردیس و ایران باقی خواهد ماند؛ یادش گرامی و راهش در ذهن‌ها ماندگار.