Jahangir Jamshidi Miad

جهانگیر جمشیدی میعاد، متولد ۲۰ شهریور ۱۳۵۲، پدر چهار دختر بود. شامگاه ۱۸ دی، پس از بستن مغازه، حدود ساعت ۷:۴۵ به خانه رسید. شام را در کنار خانواده خورد و سپس آماده شد تا به جمع معترضان در شهرک بعثت کرج بپیوندد. اعضای خانواده با رفتنش مخالفت کردند و از او خواستند در خانه بماند، اما جهانگیر با اطمینان گفت: «نگران نباشید، زود برمی‌گردم.» به گفته افرادی که آن شب در کنار او حضور داشتند، فضا مملو از دود و گاز اشک‌آور بود. جهانگیر در این میان به جوان‌ترها کمک می‌کرد تا کمتر در معرض گاز اشک‌آور قرار بگیرند. در میان جمعیت، پسر حدود پانزده‌ساله یکی از همسایه‌ها را دید. به او گفت: «تو چرا آمده‌ای؟ برو خانه، ما هستیم.» آن نوجوان نیز پس از این صحبت، خیابان را ترک کرد و به خانه بازگشت. خانواده در طول شب با او در ارتباط بودند و سرانجام او را در میان جمعیت پیدا کردند. جهانگیر با شور و امید به آن‌ها گفت: «تمام شد؛ جمهوری اسلامی دیگر امشب تمام می‌شود و ما موفق شدیم.» حتی یکی از اعضای خانواده توانست او را تا نزدیکی خانه همراهی کند، اما جهانگیر بار دیگر به سمت جمعیت بازگشت و گفت: «نترسید، بیایید برویم. چیزی نمی‌شود. این‌ها هیچ غلطی نمی‌توانند بکنند؛ دیگر کارشان تمام است.» اما دقایقی بعد، حدود ساعت ۲۲:۱۵، هم‌زمان به سه نفر شلیک شد که یکی از آن‌ها جهانگیر بود. تبهکاران جمهوری اسلامی با تیر جنگی به گلو و شاهرگش شلیک کرده بودند. شدت جراحت به حدی بود که خون‌ریزی گسترده‌ای ایجاد شد و او در همان محل بر زمین افتاد. در واپسین لحظات، تنها توانست نگاهی به چهره دخترش بیندازد؛ نگاهی که دیگر فرصتی برای همراه شدن با حتی یک کلمه نیافت. حاضران بلافاصله تلاش کردند او را به مراکز درمانی برسانند، اما نخستین مرکز درمانی از پذیرش او خودداری کرد. تلاش‌ها برای انتقالش به بیمارستان ادامه یافت و سرانجام او را به بیمارستانی رساندند که به گفته خانواده، مملو از مأموران و نیروهای بسیجی بود. خانواده ساعت‌ها در بی‌خبری و انتظار ماندند و امیدوار بودند که جهانگیر هنوز زنده باشد، اما در نهایت به آنان اطلاع داده شد که او جان خود را از دست داده است. با وجود آن‌که مأموران همان شب به خانواده گفته بودند پیکر او ساعت ۹ صبح روز بعد تحویل داده خواهد شد، پیکرش در روز ۱۹ دی به بهشت سکینه کرج منتقل شد. پس از آن نیز خانواده برای تحویل پیکر، میان نهادهای مختلف از جمله فرمانداری، بخشداری و شهرداری سرگردان شدند. سرانجام، پس از روزها پیگیری، محدودیت و سخت‌گیری، توانستند در ۲۴ دی پیکر عزیزشان را در آرامستان بهشت علی اشتهارد به خاک بسپارند.