Ali Mirzaei

علی میرزایی، ۲۳ ساله، دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی معدن در دانشگاه صنعتی اراک بود؛ جوانی درس‌خوان، پرتلاش و با آینده‌ای روشن که با جدیت برای ساختن زندگی‌اش تلاش می‌کرد. خانواده‌اش از او به عنوان پسری مسئولیت‌پذیر و امیدوار یاد می‌کنند که برای فردای خود برنامه‌های زیادی داشت. شامگاه ۱۸ دی‌ماه، حوالی ساعت ۹:۱۰ شب، در نارمک تهران هدف شلیک مستقیم مأموران قرار گرفت و به‌شدت مجروح شد. در همان لحظات با پدرش تماس گرفت و گفت: «من تیر خوردم.» تماس کوتاهی که به سرعت به نقطهٔ آغاز یک بحران تبدیل شد. او گفته بود داخل پارکینگ یک ساختمان پناه گرفته است. خانواده‌اش با اضطراب خود را به محل رساندند، اما امکان ورود نداشتند. در همان دقایق، تنها توانستند از اطرافیان بشنوند که علی گفته شده حالش بد نیست و ساچمه به او اصابت کرده است. اما تنها چند دقیقه بعد، ارتباط تلفنی قطع شد و بی‌خبری جای هر اطمینانی را گرفت. بنا بر روایت خانواده، او تا حدود ساعت ۱۱ همچنان زنده بوده و تماس‌ها و پیگیری‌ها ادامه داشته است. پس از مدتی و با ایجاد شرایط، او به بیمارستان منتقل شد. علی تحت چند عمل جراحی سنگین قرار گرفت. در یکی از آن‌ها، به دلیل شدت آسیب‌ها، بخشی از جراحی‌های داخلی از جمله ترمیم روده و برداشتن آپاندیس انجام شده بود. پس از عمل، در مسیر درمان، وضعیت او امیدوارکننده گزارش می‌شد؛ به‌گونه‌ای که پزشکان از روند اولیهٔ بهبود رضایت داشتند. همین موضوع برای خانواده امید بزرگی ایجاد کرده بود. حتی در روزهای قبل از حادثهٔ نهایی، پزشکان از روند بهبودی نسبی او خبر می‌دادند و خانواده امیدوار بودند که به‌زودی به بخش منتقل شود. اما ناگهان در روز آخر، شرایط تغییر کرد. صبح روز شنبه، در حالی که خانواده برای پیگیری وضعیت او با بیمارستان تماس گرفتند، به آن‌ها اطلاع داده شد که از ساعت ۶ صبح به دلیل افزایش ضربان قلب، او دوباره به اتاق عمل منتقل شده است. خانواده زمانی به بیمارستان رسیدند که او هنوز در اتاق عمل بود. پس از پایان جراحی، پزشکان به خانواده اطلاع دادند که تیم پزشکی تمام تلاش خود را انجام داده است، اما به دلیل شدت جراحات و خون‌ریزی، علی جان خود را از دست داده است. علی جوانی بسیار شاد و پرانرژی بود؛ تصاویری که امروز از او در میان خانواده و دوستانش منتشر شده، او را در حال خندیدن، رقصیدن و لحظه‌هایی سرشار از زندگی نشان می‌دهد. همین تصاویر، تضاد تلخ میان زندگی پرشور او و پایان ناگهانی‌اش را پررنگ‌تر می‌کند. در روزهای بستری، او حتی نگران عقب افتادن از درس و دانشگاهش بود. خواهرش می‌گوید علی در همان روزهای بیمارستان هم ذهنش درگیر دانشگاه و برنامه‌های آینده‌اش بود و مدام می‌خواست هرچه زودتر به زندگی عادی برگردد. او فردی اجتماعی، مردم‌دار و بسیار مهربان توصیف می‌شد؛ کسی که ارتباط با دیگران برایش ساده و طبیعی بود و حضورش در جمع، حال‌وهوای مثبت ایجاد می‌کرد. پایان زندگی علی، تنها پایان یک زندگی فردی نبود؛ خاموش شدن مجموعه‌ای از امیدها، برنامه‌ها و آرزوهایی بود که برای آینده ساخته شده بودند؛ آینده‌ای که دیگر فرصت تحقق پیدا نکرد.