Asal Shafiei

شبی که خیابان‌های ایران بوی ترس و شجاعت می‌داد، دختری ۲۱ساله لباس‌هایش را می‌پوشد، بند کفش‌هایش را می‌بندد و آماده‌ی رفتن می‌شود. در چهارچوب در می‌ایستد، رو به دوربین لبخند می‌زند، دست‌هایش را بالا می‌برد و علامت پیروزی نشان می‌دهد. سپس از خانه خارج می‌شود؛ تصویری کوتاه که حالا به آخرین تصویر ثبت‌شده از او در خانه تبدیل شده است. عسل شفیعی در نازی‌آباد تهران به دنیا آمد. همراه پدر، مادر و خواهرش زندگی می‌کرد و فرزند اول خانواده بود؛ دختری که هم مسئولیت‌هایش را می‌شناخت و هم دلبستگی عمیقی به خانواده‌اش داشت. ایران برای او فقط نام یک سرزمین نبود؛ در حرف‌ها، دغدغه‌ها و نوشته‌هایش حضور داشت. آنچه در کشور می‌گذشت را با حساسیت دنبال می‌کرد، درباره‌اش می‌نوشت و نسبت به آن بی‌تفاوت نبود. رد این دل‌بستگی را می‌توان در نوشته‌ها و صفحه‌ی شخصی‌اش دید؛ جایی که از ایران، مردمش و آینده‌ای که برای آن آرزو می‌کرد، حرف زده بود. در نوشته‌هایش از باورها و دیدگاه‌هایش نیز آشکارا دفاع می‌کرد و مواضع مشخصی داشت. در یکی از توییت‌هایش نوشته بود: «به‌عنوان یه فمینیست رادیکال باید بگم جاوید شاه.» یکی از جمله‌هایی که از او به یاد مانده این است: «اگه من نرم، کی حق ما رو از این‌ها می‌گیره؟» دانشجوی سال آخر رشته‌ی مهندسی کامپیوتر دانشگاه تهران شرق بود. اگر می‌ماند، امسال فارغ‌التحصیل می‌شد. چند ماه پیش از دی‌ماه، درباره‌ی مرگ خودش حرف زده بود. گفته بود: «اگر اتفاقی برای من افتاد، عکس‌های قشنگم را بگذارید؛ یک‌وقت اسمم را در لیست شهیدان این‌وری نذارید.» ۱۸ دی‌ ۱۴۰۴، هم‌زمان با فراخوان شاهزاده رضا پهلوی، برای آخرین‌بار از خانه خارج شد. ساعت ۷:۳۰ راهی خیابان شد و ساعت ۸:۱۴ در پیامی نوشت: «خیلی شلوغه». این آخرین پیام باقی‌مانده از اوست. تا حوالی ساعت ۱۱ شب، چشم‌انتظار بازگشتش بودند. بعد از آن، شب دیگر شکل عادی نداشت. خیابان‌ها را گشتند، مسیرهایی را که احتمال می‌دادند از آن گذشته باشد دنبال کردند و صبح روز بعد دوباره جست‌وجو را از سر گرفتند. روزهای بعد میان پلیس پیشگیری، آگاهی شاپور، کلانتری‌های فشافویه و هر جایی که احتمال می‌دادند نشانی از او داشته باشد گذشت. بارها رفتند و برگشتند؛ هر بار با امیدی کوچک و هر بار بی‌خبرتر از قبل. ۲۴ دی‌ماه برای چندمین‌بار به دادگاه انقلاب رفتند. آن‌جا کد ملی او را بررسی کردند و گفتند نام عسل شفیعی در هیچ‌یک از فهرست‌ها، ثبت نشده است. این پاسخ، به جای روشن کردن مسیر، بی‌خبری را سنگین‌تر کرد. در روزهای نخست، پزشکی قانونی آخرین جایی بود که کسی می‌خواست به آن فکر کند. هنوز امیدی بود؛ امیدی که نمی‌گذاشت نبودن او پذیرفته شود. تصور اینکه باید نامش را میان جان‌باختگان جست‌وجو کنند، برای خانواده قابل تحمل نبود. در نهایت، با کدی که برای مراجعه به کهریزک دریافت شده بود، راهی آن‌جا شدند. کهریزک در آن روزها نماد جنایت و کشتار بود؛ مردمانی بی‌دفاع که در پلاستیک‌های مشکی پیچیده شده بودند و در گوشه‌وکنار آن‌جا رها شده بودند. کهریزک نماد مرگ و جنگی نابرابر بود؛ آن‌جا که زندگی از تپش ایستاده بود و مردمی سرگردان در میان آن سیاهی، به دنبال عزیزانشان می‌گشتند. میان آن همه اضطراب و بی‌خبری، مانیتوری تصاویر کشته‌شدگان را یکی پس از دیگری نمایش می‌داد؛ مانیتوری که بی‌شرمانه و عریان، مرگ انسانیت را به نمایش گذاشته بود. تصاویری که برای بسیاری از خانواده‌ها پایان جست‌وجو و آغاز سوگواری بود. همان‌جا، روی همان مانیتور، تصویر او نیز ظاهر شد. جست‌وجویی که با امید به زنده بودنش آغاز شده بود، در برابر آن تصویر به پایان رسید. هنوز روشن نیست در آخرین ساعت‌های زندگی‌اش چه بر او گذشته است. معلوم نیست پس از آخرین پیامش چه مسیری را طی کرد، کجا زخمی شد و آخرین لحظه‌های زندگی‌اش چگونه سپری شد. از لحظه‌ای که آخرین پیامش را فرستاد تا زمانی که تصویر چهره‌اش روی مانیتور کهریزک بین کشته‌شدگان به دست جمهوری اسلامی ظاهر شد، فاصله‌ای‌ است پر از پرسش‌های بی‌پاسخ. متعلقات شخصی‌اش نیز هرگز به خانواده بازگردانده نشد. اما آنچه از او باقی مانده، فراتر از چند وسیله‌ی شخصی است؛ یاد دختری ۲۱ ساله که ایران در دغدغه‌ها، نوشته‌ها و آرزوهایش حضور داشت، برای آنچه به آن باور داشت ایستادگی کرد و آینده‌ای را آرزو می‌کرد که هرگز فرصت دیدنش را پیدا نکرد.