Sajjad Saeidi Ramiani

سجاد سعیدی رامیانی، متولد ۱۳ آبان ۱۳۷۳، تک‌فرزند خانواده، فارغ‌التحصیل کاردانی رشته مدیریت صنعتی بود. جوانی شاد و سرزنده، پرتلاش، مهربان و باوقار، سرشار از انگیزه‌ی زندگی؛ آن‌گونه که نزدیکانش از او به عنوان مردی خوش‌اخلاق، خانواده‌دوست و پرتلاش یاد می‌کنند. او و همسرش هشت سال بود که در کنار هم بودند و حدود چهار سال از عقدشان می‌گذشت. تنها دو ماه به برگزاری مراسم عروسی‌شان باقی مانده بود. آن‌ها به دنبال خانه‌ای برای شروع زندگی مشترک‌شان می‌گشتند و برای آینده‌شان برنامه‌ها و آرزوهای زیادی داشتند. شامگاه ۱۸ دی‌ماه، سجاد برای اصلاح موهایش به آرایشگاه رفته بود. پیش از بازگشت، به همسرش گفته بود که به زودی به خانه می‌رسد. در همان ساعات، در میدان هلال‌احمر، نرسیده به هفت‌حوض، نیروهای سرکوب‌گر میان جمعیت معترضان گاز اشک‌آور شلیک می‌کردند. تعدادی از حاضران بر اثر استنشاق گاز آسیب دیده بودند و سجاد برای کمک به آن‌ها به سمت‌شان رفت. آخرین باری که سجاد به تماس همسرش پاسخ داد، به او گفته بود: «دارم می‌ندازم تو یه راهی، دارم میام سمت خونه، خیلی شلوغه عشقم.» در همین لحظه، سرکوب‌گران به جمعیت حمله کردند. مردم به سمت میدان هفت‌حوض عقب‌نشینی کردند، اما نیروهای سرکوب‌گر از زمین و هوا آن‌ها را به رگبار گلوله بستند. یک تک‌تیرانداز، از فاصله‌ای دور، به سر سجاد شلیک کرد. چند دقیقه بعد، وقتی همسرش دوباره تماس گرفت، دیگر خودش گوشی را جواب نداد؛ فردی دیگر پاسخ داد و گفت صاحب این گوشی تیر خورده است. آن شب برای همسر سجاد، بدترین شب زندگی‌اش شد؛ شبی که تا صبح در بیمارستان‌های شهر به دنبال او گشت، بی‌آنکه بداند دیگر او را از دست داده. خانواده‌ی سجاد همان شب پیکرش را در بیمارستان انصاری یافتند. روز شنبه، ۲۰ دی‌ماه، پیکر سجاد سعیدی رامیانی در قطعه ۳۲۷، ردیف ۲۴۷، شماره ۵۷ آرامستان بهشت‌زهرا به خاک سپرده شد؛ جوانی که دو ماه دیگر باید عروسی می‌کرد، نه به خاک سپرده می‌شد. همسرش، در نخستین ولنتاین بدون او، در صفحه‌ی اینستاگرامش نوشت: «این اولین ولنتاینی است که بعد از هشت سال، کنار هم نیستیم.» هشت سال عاشقانه و یک شب که همه‌چیز را عوض کرد. آخرین کلمه‌ای که همسرش از او شنید «عشقم» بود. چند دقیقه‌ی بعد، دیگر خودش پاسخ نداد. به‌جای جشن عروسی‌ای که دو ماه دیگر باید برگزار می‌شد، خانواده و نزدیکانش او را در قطعه ۳۲۷ بهشت‌زهرا به خاک سپردند. لیدا همسر سجاد در پست اینستاگرامش نوشته: سجادم عشق دلم، چهارمین سالگرد عقدمونه بهترین روز زندگیمون که بعد از کلی سختی و تلاش به هم رسیدیم ولی اون شب لعنتی تورو به ناحق ازم گرفتن وااای که دلم خونه آخه ما داشتیم می‌رفتیم خونه‌ی خودمون، کلی ذوق داشتیم، چقدر برنامه‌ها داشتیم، بمیرم برای آرزوهات نذاشتن به پای هم پیر بشیم، ثمره‌ی عشقمونو بغل بگیریم من هنوز هم هر وقت دلم می‌گیره، اولین کسی که دنبالش می‌گردم تویی… تو که می‌دونستی هیچ‌کسو جز تو ندارم چرا تنهام گذاشتی، جات تو هر لحظه از زندگیم خالیه… هیچ شبی نیست که دلتنگت نشم هیچ روزی نیست جای خالیتو حس نکنم خیلی دلتنگتم ولی امروز از همه روزهای دیگه بیشتر دلم می‌خواهدت کاش کنارم بودی باز هم این روز با هم جشن می‌گرفتیم دورت بگردم ۶ ماهه که بدون تو دارم نفس می‌کشم اصلاً زندگیِ بدون تورو نمی‌خوام… تو همه‌ی امید و دلخوشیم بودی تو دلیل فرداهای من بودی دلیل جنگیدن من بودی دلیل اینکه هنوز آرزو داشتم ولی حالا جز اینکه یک روزی بیام پیشت و یک بار دیگه ببینمت هیچ آرزویی ندارم جانم فدای تو و میهن… یادت تا ابد جاودانه قهرمانِ من تا ابد افتخارمی، زندگیِ لیدا.»