Ehsan Akbari Moradabadi

به گفته یک از نزدیکان خانواده «احسان اکبری در اراک نزدیک مدرسه‌ای که قبلا در آن درس می‌خواند با اصابت گلوله‌های ساچمه‌ای نیروهای امنیتی به شکمش کشته شد. به او از پشت‌بام همان مدرسه هم با تیر جنگی شلیک کردند که به به قلب و سرش خورد. پدرش با پای پیاده احسان را تا بیمارستان برد، اما او جان باخت. خانواده توانستند ۲۲ دی جنازه عزیزشان را تحویل بگیرند.»

لبخند او در فیلم‌هایش مانده است؛ گاهی با کت‌وشلوار و کراوات میان دیگران ایستاده، گاهی شوخی می‌کند و می‌خندد. خواهرش از خنده‌ها و شیطنت‌های او یاد می‌کند و دلتنگ همان لحظه‌های ساده‌ای است که برادرش کنارشان بود. در یکی از ویدیوها، او به شوخی می‌گوید: «من خسته شدم آقا.» احسان اکبری مرادآبادی اهل اراک بود و بیست‌وهفت سال داشت. رشتهٔ حقوق را خوانده و فارغ‌التحصیل شده بود و در حراست کار می‌کرد. خواهرش در یادبود او از جوانی می‌نویسد که ناکام از دنیا رخت بربست؛ از فرصت‌هایی برای عاشق‌شدن، ساختن خانه و زندگی و رسیدن به آینده‌ای که می‌توانست پیش رویش باشد. اما شامگاه پنج‌شنبه ۱۸ دی ۱۴۰۴، همه‌چیز تغییر کرد؛ خنده‌ها و شوخی‌های او برای عزیزانش به خاطره بدل شد. آن شب، او در اعتراضات اراک حضور داشت؛ اعتراضاتی که شاهزاده رضا پهلوی برای حضور مردم در آن فراخوان داده بود. وقتی برای کمک به یکی از معترضان مجروح رفت، خودش هم هدف تیراندازی نیروهای حکومتی قرار گرفت. نزدیک همان مدرسه‌ای هدف قرار گرفت که پیش‌تر در آن درس خوانده بود. ابتدا گلوله‌های ساچمه‌ای به شکمش اصابت کرد و سپس از پشت‌بام همان مدرسه با گلولهٔ جنگی به قلب و سرش شلیک شد. او را پیاده به بیمارستان رساندند، اما تلاش‌ها برای نجات احسان بی‌نتیجه ماند. احسان به بیمارستان رسید، اما دیگر زنده به خانه بازنگشت. خانواده‌اش چند روز منتظر پیکرش ماندند تا سرانجام، ۲۲ دی آن را تحویل گرفتند؛ آن هم با این شرط که تعهد بدهند تنها شمار محدودی از نزدیکان در مراسم حضور داشته باشند. حتی پیش از خاک‌سپاری، برای آخرین دیدار خانواده با پیکر او هم شرط گذاشتند. او را در آرامستان اراک به خاک سپردند. عکسش را کنار مزار گذاشتند و دورش گل چیدند. لبخند آشنایش حالا از قاب عکس به آن‌ها نگاه می‌کرد. دوم بهمن، نزدیکانش دوباره کنار مزار جمع شدند؛ برای دیدن او حالا باید به آرامستان می‌رفتند. با نزدیک‌شدن چهلم، فشارهای امنیتی و بسته‌شدن آرامستان اراک، همین گردهم‌آمدن را هم دشوار کرد و مراسم به تعویق افتاد. سوم اسفند، ویدیویی از چهلم او منتشر شد. حاضران میان سوگ و دلتنگی، ترانه‌های انقلابی را با هم خواندند و برایش دست زدند. دور عکس او جمع شدند و یادش را زنده نگه داشتند. اولین تولدش پس از کشته‌شدن، کنار مزار او برگزار شد. نزدیکانش دور سنگ مزارش نشستند و کیکی با تصویرش آوردند. شمعی روشن کردند و زنی سیاه‌پوش دست‌هایش را دو سوی شعله گرفت. گل، کیک، شمع و کسانی که دوستش داشتند، همگی آنجا بودند؛ فقط خودش نبود که میانشان بنشیند، بخندد و شمع را خاموش کند. این بار کیک تولدش را روی سنگ مزارش گذاشته بودند. زندگی او در بیست‌وهفت‌سالگی ناتمام ماند. از خنده‌هایش فیلم‌هایی باقی مانده است؛ فیلم‌هایی که می‌توان بارها دید، اما پس از پایانشان، جای خالی او همچنان باقی است.