Ali Mohammad Rouhparvar

۲ اسفند ۱۴۰۴ بود. کنار مزارش، دو پسربچه نشسته بودند و با حسرت به عکس پدر نگاه می‌کردند و جلوی دوربین تولدش را تبریک گفتند. برای آن‌ها، نبودن هنوز به معنای واقعی کلمه قابل فهم نبود؛ فقط می‌دانستند پدرشان دیگر کنارشان نیست. کیکی که روی سنگ مزار گذاشته شده بود، توجه همه را به خودش جلب کرده بود. روزی علی محمد هم کیک می‌پخت… علی محمد روحپرور، متولد ۲ اسفند ۱۳۶۵، ۳۹ ساله، ساکن خیابان پروین اصفهان و قناد محله‌ی هفتون بود. متأهل و پدر دو پسر. هنرش در دستانش بود؛ با آرد و شکر و عشق، طعم شیرین زندگی می‌ساخت و می‌خواست با هنرش کام مردم را شیرین کند. هر روز صبح زود از خانه بیرون می‌زد تا سفارش‌های مشتری‌ها را به‌موقع آماده کند. در کارش تعهد داشت، همان‌طور که در زندگی‌اش. تمام تلاشش را می‌کرد تا آینده‌ی بهتری برای دو پسرش بسازد و دلش می‌خواست آن‌ها در آینده طعم آزادی را بچشند. اما روز ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ برای علی محمد جور دیگری شروع شد. در پی فراخوان شاهزاده رضا پهلوی، مردم در شهرهای مختلف ایران به خیابان‌ها آمدند و محله‌ی پروین اصفهان نیز صحنه‌ی اعتراضات شد. نیروهای سرکوب‌گر همه‌جا حضور داشتند و فضای شهر تحت کنترل و فشار امنیتی بود. علی محمد آن روز در میان جمعیت حضور داشت و همان‌جا هدف گلوله قرار گرفت. دو گلوله به ناحیه‌ی طحال او اصابت کرد و باعث خونریزی داخلی شد. او را به بیمارستان رساندند، اما تلاش پزشکان برای نجاتش بی‌نتیجه ماند و علی محمد در بیمارستان جان باخت. پیکر او با تدابیر شدید امنیتی و در سکوت، در آرامستان باغ رضوان اصفهان به خاک‌سپرده شد.