Mohammad Fateh

شهر الوند، از توابع استان قزوین، نیز همگام با بسیاری از شهرهای ایران در روزهای ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه صحنه حضور گسترده مردمی بود که برای مطالبه حقوق انسانی، آزادی و کرامت خود به خیابان‌ها آمده بودند. در میان آنان، محمد فاتح نیز حضور داشت؛ جوانی که رؤیای آینده‌ای بهتر را نه فقط برای خود، بلکه برای همه مردم ایران در سر می‌پروراند. محمد فاتح، تنها پسر خانواده، جوانی ۲۶ ساله، عاشق ایران، ورزشکار و دلبسته موسیقی بود. او از همان سال‌های نوجوانی مسئولیت زندگی را بر دوش گرفت و از ۱۴ سالگی مشغول به کار شد. محمد با پشتکار و اراده‌ای کم‌نظیر توانست در ۱۶ سالگی دوره دبیرستان را به پایان برساند و وارد دانشگاه شود. او همواره برای پیشرفت و ساختن آینده‌ای بهتر تلاش می‌کرد و هیچ‌گاه از سختی‌های زندگی گریزان نبود. ورزش بخش جدایی‌ناپذیر زندگی محمد بود. او از سه سالگی فوتبال را آغاز کرد و عشق به ورزش از همان کودکی در وجودش ریشه دواند. این علاقه در سال‌های بعد نیز ادامه یافت و محمد بیش از ده سال به‌صورت حرفه‌ای ورزش کرد. در کنار ورزش، به موسیقی نیز علاقه‌ای عمیق داشت و اوقات بسیاری را با شنیدن موسیقی و در کنار خانواده و دوستانش سپری می‌کرد. محمد عاشق زندگی بود؛ جوانی پرانرژی، امیدوار و سرشار از آرزو که آینده‌ای روشن را پیش روی خود می‌دید. محمد پیش از حضور در تجمعات، در گفت‌وگویی با مادرش از دلیل آمدنش به خیابان گفته بود. او با آگاهی از خطراتی که معترضان را تهدید می‌کرد، خطاب به مادرش گفته بود: «اگر من نروم، پس چه کسی برود؟ همه یک پسر دارند، من برای خواهرم رها می‌روم؛ برای آینده‌ی بهترِ رها.» این جمله، تصویری روشن از احساس مسئولیت و دغدغه‌ای است که او نسبت به خانواده و سرنوشت کشورش داشت. او به دنبال آینده‌ای بود که در آن خواهرش و دیگر جوانان ایران بتوانند با آزادی، امنیت و امید زندگی کنند. محمد در روز ۱۸ دی‌ماه در جریان اعتراضات شهر الوند هدف شلیک گلوله‌های ساچمه‌ای قرار گرفت. ساچمه‌ها به پیشانی و کنار چشم او اصابت کردند و جراحات شدیدی به سر و مغزش وارد آوردند. در حالی که سایر نقاط بدنش آسیب جدی ندیده بود، شدت صدمات وارده به ناحیه سر به حدی بود که بلافاصله به کما فرو رفت. او پس از انتقال به بیمارستان تحت مراقبت‌های پزشکی قرار گرفت، اما به گفته آشنایان و منابع نزدیک به خانواده، روند درمان وی در فضایی همراه با تدابیر شدید امنیتی و تحت نظارت نهادهای حکومتی انجام می‌شد. خانواده و دوستان محمد در روزهای بستری‌ شدنش امیدوار بودند که او بتواند این نبرد نابرابر را پشت سر بگذارد و بار دیگر به زندگی بازگردد، اما آسیب‌های شدید مغزی فرصت بهبودی را از او گرفت. سرانجام محمد فاتح پس از یازده روز مبارزه برای زندگی، در بیمارستان بر اثر شدت جراحات وارده جان خود را از دست داد و به جمع جاویدنامان ایران پیوست. مراسم چهلم جاویدنام محمد فاتح در حالی برگزار شد که شمار زیادی از مردم، دوستان و آشنایان او در آرامگاهش گرد هم آمده بودند تا یاد و خاطره این جوان جان‌باخته را گرامی بدارند. این مراسم، فراتر از یک آیین سوگواری، به صحنه‌ای از عشق، دلتنگی و یادآوری آرزوهای ناتمام محمد تبدیل شده بود. در بخشی از مراسم، حاضران به‌صورت نمادین آیین عقد ایرانی را بر مزار او برگزار کردند. در حالی که بر مزار محمد قند می‌سابیدند و حاضران با دست زدن و کِل کشیدن فضایی آمیخته به اندوه و عشق ایجاد کرده بودند، خواهرش «رها» چند کبوتر سفید را به نشانه آزادی و پرواز روح برادرش به آسمان فرستاد. در میان همه نمادهای آن روز، کت‌‌و‌شلوار محمد بیش از هر چیز نگاه‌ها را به خود جلب می‌کرد؛ لباسی که یادآور یکی از بزرگ‌ترین آرزوهای مادرش بود؛ آرزوی دیدن پسرش در لباس دامادی، آرزویی که هرگز فرصت تحقق نیافت و اکنون به نمادی از رؤیاهای ناتمام این خانواده تبدیل شده بود. حاضران در مراسم با سر دادن شعارهایی چون «جاوید شاه»، «قسم به خون یاران، ایستاده‌ایم تا آخر» و همراهی با سرود «آزادی»، یاد محمد و دیگر جان‌باختگان راه آزادی را گرامی داشتند. فضای مراسم، آمیزه‌ای از سوگ، دلتنگی، مقاومت و امید بود؛ جایی که خانواده، دوستان و مردم بار دیگر نشان دادند که یاد و نام محمد فاتح، جوان ۲۶ ساله عاشق ایران، ورزش، موسیقی و زندگی، همچنان در قلب آنان زنده است و فراموش نخواهد شد.