Aiman Naseri

روایت ایمن ناصری، روایت نوجوانی‌ست که تقریباً هیچ‌چیز از او باقی نگذاشتند؛ نه تصویر روشنی از آخرین ساعت‌های زندگی‌اش، نه روایت دقیقی از خیابانی که در آن جان باخت، و نه حتی امکان سوگواری آزاد برای خانواده‌ای که فرزندشان را از دست داد. آن‌چه امروز از جاویدنام ایمن ناصری می‌دانیم، تنها چند خط کوتاه در میان انبوه خبرهای سرکوب است: نوجوانی ۱۷ ساله، فرزند فالح، اهل منطقه برومی (کِریت) اهواز، که روز ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات سراسری با شلیک مستقیم نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی کشته شد. خبر کشته‌شدن او توسط منابع حقوق بشری و از جمله هرانا تأیید شده است. اما سکوتِ اطراف نام ایمن، خود بخشی از روایت است. خوزستان، به‌ویژه مناطق عرب‌نشین اهواز، سال‌هاست زیر لایه‌ای سنگین از فقر، تبعیض، فشار امنیتی و خفقان رسانه‌ای زندگی می‌کند؛ جایی که بسیاری از خانواده‌ها حتی پس از کشته‌شدن فرزندشان، از ترس بازداشت، تهدید یا محرومیت، توان سخن گفتن ندارند. در چنین مناطقی، کشته‌شدن معترضان اغلب با کمترین ثبت رسانه‌ای همراه می‌شود؛ بی‌عکس، بی‌ویدئو، بی‌دادخواهی علنی، و گاهی حتی بدون مراسمی که بتوان در آن نام قربانی را بلند تکرار کرد. ایمن ناصری یکی از همین نام‌هاست؛ نامی که میان هیاهوی آمارها گم شد، اما حذف نشد. کشته‌شدن او، آن‌هم در ۱۷ سالگی، از منظر حقوق بین‌الملل مصداق نقض حق حیات کودک نیز محسوب می‌شود. مطابق کنوانسیون حقوق کودک، حکومت‌ها موظف‌اند در هر شرایطی از جان افراد زیر ۱۸ سال حفاظت کنند و استفاده از سلاح مرگبار علیه کودک، تنها در شرایط تهدید فوری جانی قابل توجیه است؛ موضوعی که در پرونده ایمن ناصری هیچ نشانه‌ای از آن منتشر نشده است. درباره ایمن، اطلاعات کمی وجود دارد؛ اما همین فقدان اطلاعات، خود تصویری روشن از وضعیت خوزستان است: سرزمینی که سال‌هاست صدای بسیاری از کشته‌شدگانش، پیش از آن‌که شنیده شود، خاموش می‌شود.