Ali Ayazi

21-year-old player for Sepahan youth football team, shot with war bullets by government forces during popular protests in Isfahan. He was unarmed and posed no threat to security forces when directly targeted. A promising football talent whose life and dreams were violently ended as a result of the bloody suppression of popular protests.

علی ایازی، فوتبالیستی جوان و پر از آرزو بود؛ پسری که فوتبال بخش بزرگی از زندگی‌اش را تشکیل می‌داد. از کودکی عاشق بازی کردن بود و هر مسابقه‌ای که پخش می‌شد، چه فوتبال ایران و چه لیگ‌های خارجی، با شوق دنبال می‌کرد. آن‌قدر به فوتبال علاقه داشت که اطرافیانش می‌گفتند هر ساعتی مسابقه‌ای پخش می‌شد، بیدار می‌ماند تا بازی را از دست ندهد. علی ایازی، ۱۹ ساله، یکی از بازیکنان تیم‌های پایه سپاهان اصفهان بود؛ جوانی بااستعداد، خوش‌ذوق و پر از امید برای آینده‌ای که می‌خواست در فوتبال حرفه‌ای بسازد. تیم‌های مورد علاقه‌اش استقلال ایران و بارسلونا بودند و برای آینده ورزشی‌اش برنامه‌های زیادی در ذهن داشت. دوستان و خانواده، علی را پسری خوش‌خنده، اجتماعی و شوخ‌طبع توصیف می‌کنند؛ کسی که بودنش جمع را گرم می‌کرد و کمتر کسی او را بدون لبخند به یاد می‌آورد. شامگاه ۱۸ دی، ساعت ۷:۴۵ از خانه خارج شد و حدود ساعت ۸ شب به جمع دوستانش در پل بزرگمهر اصفهان پیوست. ساعاتی بعد، حوالی ساعت ۱۰ شب و در نزدیکی صداوسیما، با شروع ناآرامی‌ها، گلوله ای به پایش اصابت کرد. با وجود جراحت، هوشیاری‌اش را از دست نداد. خودرویی شخصی او را سوار کرد تا به بیمارستان برساند. در طول مسیر، با نگرانی از وضعیتش و فکر خانواده، به راننده می‌گفت: «من برادر کوچک‌تر دارم، توروخدا من را سریع‌تر برسانید بیمارستان.» گفته شده در همان وضعیت هم حال عمومی‌اش پایدار بود و حتی توان راه رفتن داشت. با این حال، در نخستین بیمارستان از پذیرش او خودداری شد و ناچار به بیمارستان کاشانی منتقلش کردند. علی روی برانکارد، هنوز هوشیار، از راننده خواست با مادرش تماس بگیرد. با وجود این‌که در طول مسیر هوشیاری خود را حفظ کرده بود، سرانجام ساعت ۱۱:۵۰ شب، زندگی‌اش خاموش شد. گزارش‌های بعدی علت مرگ را اصابت دو پرتابه به ران و شکم اعلام کردند؛ این در حالی است که برخی شاهدان گفته‌اند: «او در میدان تنها یک اصابت داشت.» همین مسئله باعث شد پرسش‌هایی درباره آن‌چه پس از انتقال علی به بیمارستان رخ داده، مطرح شود؛ پرسش‌هایی که خانواده و نزدیکانش هیچ‌گاه پاسخی روشن برای آن دریافت نکردند. ساعت ۳ بامداد، مادر و برادر کوچک‌ترش به بیمارستان رسیدند، اما به آن‌ها گفته شد که علی در اتاق عمل است؛ در حالی که پیکر او ساعاتی پیش، حوالی نیمه‌شب، به آرامستان باغ رضوان منتقل شده بود. خانواده‌اش ۱۰ روز در بی‌خبری و سرگردانی به دنبال او بودند. در این مدت، پیشنهادهایی برای تشکیل پرونده اداری مطرح شد، اما مادرش هرگز زیر بار نرفت. در نهایت، پس از ۱۰ روز، پیکر علی ایازی تحت نظارت شدید در قطعه ۷۷ باغ رضوان اصفهان به خاک سپرده شد. به گفته نزدیکانش، علی نوجوانی مهربان، خوش‌اخلاق و سرشار از زندگی بود؛ کسی که آرزوهای زیادی برای آینده ورزشی‌اش داشت. او در حالی هدف شلیک قرار گرفت که غیرمسلح بود و هیچ تهدیدی متوجه کسی نمی‌کرد. جاودانه شدن این فوتبالیست ۱۹ ساله، بار دیگر پرسش‌های جدی درباره استفاده از سلاح‌های مرگبار علیه شهروندان غیرنظامی را پیش روی افکار عمومی قرار می‌دهد.