Amir Heshmati

"Javidnam Amir Heshmati 42 years old, on January 9, in Golshahr, Karaj, they shot him in the back with a live bullet and killed him. He was the eldest son of the family. He was unmarried and was taking care of his elderly parents. They did not allow him to be buried in Karaj. He was buried in Behesht Ali on Eshtehard Road."

جاویدنام امیر حشمتی، فرزند درویش، ۴۲ سال داشت. او فرزند ارشد خانواده بود و در گلشهر کرج زندگی می‌کرد. هرگز ازدواج نکرد؛ نه از سر بی‌میلی، بلکه چون مسئولیت خانواده را بر دوش خود می‌دید. پدری که عمل قلب باز را پشت سر گذاشته بود، مادری که با عوارض سکته مغزی دست‌وپنجه نرم می‌کرد و هزینه‌های سنگین زندگی، همگی بر دوش امیر بود. با وجود همه این دشواری‌ها، اطرافیانش او را مردی مهربان، مسئولیت‌پذیر و دلسوز توصیف می‌کنند. در شب‌های ۱۸ و ۱۹ دی، هنگامی که اعتراضات در جریان بود، امیر برای کمک به مجروحان از خانه خارج شد. بامداد ۲۰ دی نیز همچنان در حال امدادرسانی بود که بنا بر روایت نزدیکانش، گلوله‌ای جنگی از پشت به ران پای او اصابت کرد. سه نفری که آن شب با کمک او جان سالم به در برده بودند، بعدها به دیدار خانواده‌اش رفتند و گفتند آخرین جمله‌ای که بارها از امیر شنیدند این بود: «جگرم می‌سوزه…» پس از تیراندازی، خانواده سه روز از سرنوشت او بی‌خبر بودند. روزها را میان بیمارستان‌ها، بازداشتگاه‌ها و مراکز مختلف جست‌وجو کردند تا سرانجام پیکرش را در کهریزک یافتند. این پایان رنج خانواده نبود. به گفته نزدیکان، اجازه دفن او در کرج داده نشد و خانواده با محدودیت‌ها و فشارهایی برای محل و نحوه خاک‌سپاری روبه‌رو شدند. در نهایت، امیر در بهشت علی اشتهارد، قطعه ۱، ردیف ۴۶، شماره ۱۵۸ و در نزدیکی آرامگاه جاویدنام مهدی کریمی به خاک سپرده شد. مراسم تدفین شبانه و تنها با حضور جمعی از بستگان نزدیک برگزار شد. یکی از آشنایان می‌گویند در همان شب، شاهد دفن شمار دیگری از جان‌باختگان نیز بودند؛ تصویری که هنوز پس از گذشت زمان، از ذهن آنان پاک نشده است. بسیاری از خاطرات آن روزها همچنان برایشان آن‌قدر تلخ است که بازگو کردنشان آسان نیست. امیر بارها با شوخی و افتخار می‌گفت: «من امیرکبیرم.» اما این جمله برای اطرافیانش تنها یک شوخی نبود. او همواره نسبت به مشکلات و حقوق زنان خانواده و جامعه حساس بود و از آنان حمایت می‌کرد. شب پیش از آخرین خروجش از خانه نیز گفته بود: «می‌رم تا حق شماها رو بگیرم.» چند روز پیش از جان‌باختنش، در تماسی با یکی از بستگانش از آرزوهایی گفته بود که هرگز فرصت تحقق نیافت؛ اینکه دوست دارد ازدواج کند، پدر شود و خانواده‌ای داشته باشد، اما مسئولیت پدر و مادر و مشکلات مالی، او را از ساختن زندگی شخصی‌اش بازداشته بود. قرار بود همان هفته دیداری تازه کنند، اما آن دیدار هرگز رقم نخورد. وفاداری تنها ویژگی‌ای نبود که انسان‌ها از امیر به یاد دارند. سگ وفادارش نیز پس از ناپدید شدن او، ده روز غذا نخورد تا زمانی که او را بر سر مزار امیر بردند. در روایت رسمی منتشرشده از سوی حکومت، علت جان‌باختن امیر به گونه‌ای دیگر اعلام شد. با این حال، خانواده و نزدیکانش روایت متفاوتی از آنچه بر او گذشته است ارائه می‌کنند و همچنان بر روایت خود از آخرین ساعات زندگی او ایستاده‌اند. در مراسم چهلم امیر، مردی بر سر مزار جاویدنامان، نام یکایک آنان را با صدای بلند می‌خواند و حاضران در پاسخ فریاد می‌زدند: «باشرف». به گفته شاهدان، پس از پایان مراسم و رفتن بیشتر حاضران، نیروهای امنیتی با او برخورد کردند و هر کس برای کمک نزدیک می‌شد، با تهدید روبه‌رو می‌شد. امیر حشمتی، برای خانواده‌اش تنها فرزند ارشد یا نان‌آور خانه نبود؛ تکیه‌گاهی بود که با رفتنش، جای خالی‌اش در زندگی عزیزانش هرگز پر نشد.