Pedaram Khalavi

پدرام خالویی، نوجوان ۱۵ ساله اهل اصفهان، شامگاه نوزدهم دی‌ماه ۱۴۰۴ در سه‌راه سیمین، کنار پدرش ایستاده بود؛ جایی که صدای مردم با امید، نگرانی و انتظار در هم آمیخته بود. پدر و پسر دوشادوش هم در کنار هم راه می‌رفتند؛ پدر با امید به روزهای روشن و آینده‌ای درخشان برای پسر و هم‌نسلانش، و پدرام، با چشم‌هایی که هنوز آینده را جست‌وجو می‌کرد، به خیابان نگاه می‌کرد. لحظه‌ای بعد، شلیک مستقیم گلوله جنگی از فاصله‌ای نزدیک، همه‌چیز را تغییر داد. پدرام در همان لحظه، در آغوش پدرش فروریخت؛ آغوشی که باید مأمن امنیت می‌بود، اما آن شب، آخرین جای آرام گرفتن پسر شد. پدرام دانش‌آموز پایه‌ی نهم بود؛ نوجوانی آرام، صبور و پر از آرزو. رویای فضانورد شدن را در سر می‌پروراند و فوتبال، بخش جدایی‌ناپذیر زندگی‌اش بود. در رده نوجوانان سپاهان نوین بازی می‌کرد و هر تمرین را گامی به سوی آینده‌ای می‌دانست که برای خود ساخته بود. خانه، با صدای خنده‌های او و خواهر چهار ساله‌اش جان می‌گرفت. اما پس از آن شب، سکوت جای آن صداها را گرفت. خواهر کوچکش هنوز چشم‌انتظار بازگشت برادر است؛ هنوز نمی‌داند چرا درِ خانه باز می‌شود، اما او دیگر از آن عبور نمی‌کند و چرا نگاه‌های پدر و مادر، رنگ همیشگی خود را از دست داده‌اند. پس از جان‌باختن پدرام، نیروهای امنیتی پیکرش را از خانواده تحویل گرفتند. یک هفته بعد، پیکر او با شرط برگزاری مراسمی محدود و دفن اجباری در خمینی‌شهر به خانواده بازگردانده شد. خانواده می‌گویند چون هیچ تصویر یا فیلمی از پیکر او ثبت نکرده بودند، روند تحویل با مانع دیگری روبه‌رو نشد؛ روایتی که از فضای فشار و کنترل بر خانواده‌ها حکایت دارد. پدرام در همان محله‌ای جان باخت که کودکی‌اش را در آن گذرانده بود؛ در خیابانی که هر روز از آن عبور می‌کرد و آینده‌اش را در همان کوچه‌ها تصور می‌کرد. اصفهان، نام او را در حافظه خود حفظ کرده است؛ نه فقط به‌عنوان نوجوانی که زندگی‌اش ناتمام ماند، بلکه به یاد پسری که رؤیا داشت، فوتبال بازی می‌کرد، به آینده فکر می‌کرد و زندگی را دوست داشت. برای پدرش اما زمان از همان شب متوقف شده است؛ شبی که وزن پیکر پسر را در آغوشش احساس کرد و گرمای تن او، آرام‌آرام جای خود را به سکوتی سرد داد. رد قدم‌های پدرام هنوز در خانه، در زمین فوتبال و در کوچه‌های محله باقی مانده است؛ ردهایی که ناتمام مانده‌اند، اما از یاد خانواده و شهر پاک نخواهند شد.