Mohammad Reza Mohammadlou

محمدرضا محمدلو در ۳۸ سالگی جانش را از دست داد بی‌آنکه فرصت رسیدن به آرزوهایش را پیدا کند. او اهل تهران بود، اما سال‌ها بود که در بندرعباس زندگی و کار می‌کرد. محمدرضا مهندس الکترونیک بود؛ جوانی مجرد و پرتلاش که برای ساختن آینده‌ای بهتر، مسیر مهاجرت را انتخاب کرده بود. سال ۱۴۰۱ مدرک تافل خود را گرفت، امیدوار به روزی که بتواند به کانادا برود و زندگی تازه‌ای بسازد. اما آن آرزو، با وجود همه‌ی تلاش‌هایش، به دلیل نگرفتن ویزا هرگز محقق نشد. کسانی که محمدرضا را می‌شناختند، از او با محبتی خاص یاد می‌کنند. خانواده و دوستانش می‌گویند او انسانی مهربان و احساساتی بود، کسی که انرژی مثبتش به همه‌ی اطرافیانش سرایت می‌کرد و امید به زندگی را در دل‌ها زنده نگه می‌داشت. یکی از دوستانش در اینستاگرام نوشته بود: «تو تنها کسی بودی که می‌توانستی باعث خنده‌ی همه بشوی و انگیزه‌ی همه بودی.» دیگری او را این‌طور توصیف کرده بود: «پسری مهربان و پر از انرژی.» این جمله‌های ساده تصویری روشن از شخصیتی می‌سازند که در جمع دوستانش همیشه حاضر بود و فضا را با شادی پر می‌کرد. محمدرضا عاشق سفر بود. دلش می‌خواست دنیا را ببیند و همیشه در جست‌وجوی تجربه‌های تازه بود. او قرار بود به‌زودی برای مراسم نامزدی برادرش به تهران سفر کند؛ سفری که هرگز اتفاق نیفتاد. در دی‌ماه ۱۴۰۴، شاهزاده رضا پهلوی از ایرانیان دعوت کردند که شامگاه ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه، هم‌زمان در سراسر کشور به خیابان بیایند و صدای یکپارچه‌ی خود را به گوش جهان برسانند. این فراخوان در شهرهای بزرگ و کوچک با استقبال گسترده‌ای روبه‌رو شد و در آن دو شب، خیابان‌های ایران از جمعیتی پر شدند که به این فراخوان پاسخ مثبت داده بودند. محمدرضا در شامگاه ۱۸ دی‌ماه به اعتراضات مردم در بندرعباس پیوست. در همان روز، از پشت سر هدف شلیک دو گلوله‌ی جنگی قرار گرفت؛ گلوله‌ها به شکم و پهلویش نشستند. او را با شتاب به بیمارستان رساندند، اما خون‌ریزی شدید بود. با وجود تلاش بسیار پزشکان برای احیای او، محمدرضا در نهایت جان باخت. خانواده‌ی محمدرضا پس از چهار روز توانستند پیکر او را تحویل بگیرند و از بندرعباس به تهران منتقل کنند. او رفت، اما آن‌طور که دوستانش می‌گویند، انگیزه و لبخندی که به زندگی همه می‌داد در خاطره‌ی کسانی که دوستش داشتند باقی خواهد ماند.