Mohammad Javad Madadi

من محمدجواد مددی هستم؛ جوانی ۲۲ ساله از مشهد. زندگی‌ام ساده بود، پر از آرزوهای کوچک و امیدهایی که هر روز با آن‌ها نفس می‌کشیدم. از کودکی عاشق ورزش فوتبال بودم، یک توپ فوتبال همیشه خوشحالم می‌کرد. مسابقات را تماشا می‌کردم و گاهی هم با دوستانم ساعت‌ها فوتبال بازی می‌کردم. غیر از فوتبال که سرگرمی بود، برای آینده خودم برنامه‌هایی داشتم، من هم مثل خیلی‌های دیگر، آینده‌ای می‌خواستم که در آن بتوانم بی‌هراس زندگی کنم، بخندم، شاد باشم، و نگران حداقل‌های زندگی نباشم. خواسته‌هایی داشتم که شاید در دنیای آزاد خنده‌دار به نظر می‌رسیدند ولی در جایی که من زندگی می‌کردم دست‌نیافتنی بودند. از زندگی زیر استبداد و ظلم خسته شده بودم، با سن کمی که داشتم خیلی زود فهمیدم که آینده‌ای که آرزویش را دارم در حکومتی که هیچ برنامه‌ای برای آبادی و پیشرفت کشور نداشت به دست نخواهد آمد. نه تنها من، بلکه میلیون‌ها هموطن دیگر هم به این باور رسیده بودند که برای رهایی از این حکومت دجال ویرانگر راهی جز اینکه صدایمان را به خیابان ببریم و اعتراض کنیم نداریم. هر چند می‌دانستیم صدای ما با سرکوب مواجه خواهد شد و شاید جان خود را در این راه از دست بدهیم. شرایط اقتصادی روز به روز داشت بد و بدتر می‌شد. فشار گرانی داشت زندگیمان را له می‌کرد. با اینکه زمستان از راه رسیده بود، گرمایی از امید برای آینده بهتر با خود آورده بود. خبر از شلوغی‌ها و اعتصابات در شهرهای مختلف می‌آمد و امیدوارمان می‌کرد. وقتی فراخوان همبستگی و دعوت به حضور بدون خشونت در خیابان‌ها از کسی که او را تنها ناجی ایران و ایرانی می‌دانستیم آمد، قلبهایمان در دل زمستان دل‌گرم شد. من هم مانند هزاران انسان آزادی‌خواه دیگر مصمم شدم تا برای رساندن صدایم به گوش حکومت دجال و دنیایی که شاید ما را فراموش کرده بود به خیابان‌های مشهد بروم. در ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، در میان خیابان‌های شهرم، جایی که صداها بلند شده بود و امیدها در دل‌ها می‌جوشید، حضور یافتم. با اینکه اینترنت به رویمان بسته شده بود و حتی تلفن‌ها هم درست کار نمی‌کردند شنیده بودم که شب قبل هم حضور بی‌نظیر مردم حکومت را غافلگیر کرده بود و عده‌ای هم هدف گلوله قرار گرفته و جان باخته بودند. نمی‌دانم چرا نمی‌ترسیدم، از نگاه‌های پر امید دیگر معترضان شوق پیروزی در دلم موج می‌زد. شجاعت انگار واقعاً داشت تکثیر می‌شد. همصدا خواسته‌مان را که آزادی بود و رهایی از این حکومت فریاد می‌زدیم. ما می‌دانستیم که چه می‌خواهیم و آن خواسته که برگشت شکوه به ایران بود لرزه بر تن ضحاک زمانه می‌انداخت، او مثل همیشه این بار هم دستور کشتار بی‌رحمانه داد. شبی که از امید روشن شده بود ناگهان تیره و تار شد، صدای گلوله و فریاد فضا را پر کرد و من در سایه‌روشنی از وحشت و ناباروری انسانهایی را می‌دیدم که نقش بر زمین می‌شدند، در این میان من هم تیری خوردم و از پا افتادم. زخمی شده بودم، اما هنوز امید داشتم؛ امید به اینکه دوباره چشم باز کنم و زندگی را ادامه دهم. چند روز با درد و جراحاتم جنگیدم. خانواده و نزدیکانم نیز همراه من جنگیدند تا من را پیش خود نگه دارند و روزی مرا از بیمارستان به خانه ببرند. هر نفس، تلاشی بود برای ماندن، برای بازگشت به همان زندگی ساده‌ای که دوستش داشتم. می‌خواستم زندگی کنم، برای رویاهایم، برای خنده‌هایی که نکرده بودم، حرفهایی که هنوز نگفته بودم و برای دیدن آزادی که خیلی به آن نزدیک شده بودم. اما بدنم دیگر خسته شده بود و طاقت زندگی نداشت و من در ۲۲ دی‌ماه ۱۴۰۴، به این نبرد نابرابر طاقت‌فرسا با غرور پایان دادم و به آسمان پر کشیدم. من پشیمان نیستم، من فقط زندگی بهتری می‌خواستم و برای آن تلاش کردم، من برای آزادی میهنم به خیابان رفتم، سلاحم صدایم بود ولی گلوله جنگی نصیبم شد. من فرزند خانواده‌ای بودم که برایم هزاران آرزو داشتند. حالا سنگ مزارم را به جای من می‌بینند و می‌بوسند. آن‌ها بر روی سنگم زمین فوتبالی نقش دادند که نشانی باشد از مکانی که همیشه در آن شاد بودم. حالا که در میان شما نیستم تنها خواسته‌ام این است که آنچه بر ما گذشت را فراموش نکنید.