Arash Asgari

او قامت به زیبایی و استقامت افراشته بود؛ مردی از جنس آهن و اراده که در میان هیاهوی روزمره‌ی صادقیه، نان از شرف می‌خورد و خنده‌اش گرمابخش دل‌های نزدیکانش بود. جوانی ۳۷ ساله، تازه‌دامادی که با صد هزار امید و آرزو خانه‌ی امیدش را بنا نهاده بود و هیکل ورزیده‌اش، نمادی از روح آزاد و شکست‌ناپذیرش بود. او در همان باشگاهی وزنه می‌زد و بازو به بازوی هم‌رزم و رفیق دیرینه‌اش، جاویدنام رضا باقری‌نژاد تمرین می‌کرد که عهدشان تا پای جان گسسته نشد. اما قلب او، فراتر از دیوارهای مغازه و وزنه و باشگاه، برای دیارش می‌تپید. آزادی، ترانه‌ای بود که در روانش جریان داشت و فریاد حریّت را بی‌هیچ هراسی در هر گوشه‌ای به گوش همگان می‌رساند. در آن شامگاه سرد ۱۸ دی‌ماه، وقتی فریادهای آزادی‌خواهی و پرچم شیر و خورشید در آسمان شهر افراشته شد، او و دایی‌اش، جاویدنام مهدی پورحاجی‌باقر، شانه به شانه‌ی یکدیگر در صف اول اعتراضات گام نهادند. در خروش حق‌طلبی آریاشهر، او ردای عافیت‌طلبی را بر زمین انداخت و جان خویش را زره‌ی امنیت دیگران ساخت. درست در چند گامی بیمارستان ابن‌سینا، قامت استوارش هدف تیر شقاوت قرار گرفت. یک شلیک مستقیم به سر، و بس؛ در همان شب پرتلاطم، هر دو جان بر سر آرمان خویش نهادند و رؤیاهای شاباش‌خورده‌اش در یک لحظه غرق در خون شد. علاوه بر غروب جانش، سنگینی غم او با پنج روز بیم و امید، پنج روز رنج و بی‌قراری پس از مرگ پشت درهای مسدود همراه شد تا خانواده‌اش توانستند پیکر پاکش را به آغوش بکشند و او را در مزار مشترک با دایی هم‌رزمش، جاویدنام مهدی پورحاجی‌باقر در امامزاده اسماعیل شهریار به خاک بسپارند تا پیوند سرنوشت و خونشان در خانه‌ی ابدی نیز جاودانه بماند. در روز چهلم این جاویدنام، مادر بزرگوارش با غروری رشک‌برانگیز میان سوگواران شکلات پخش کرد و با صدایی پر از صلابت گفت: «گریه نکنید، آرش زنده است. امروز عروسی اوست.» با طنین کلامش، حاضران دست افشاندند و طوفانی از تشویق به پا کردند؛ شور و غروری که بر پیکر عزا لرزه انداخت. اگرچه خفقان و حصار امنیتی نگذشت نام و مزارش در پهنه‌ی اخبار به نجوا درآید، اما هیچ ابری نمی‌تواند خورشید را برای همیشه بپوشاند. او شجاعانه در قامت یک اسطوره برخاست، ایستادگی کرد و نامش را به عنوان جاودانه‌ای بر کتیبه‌ی آزادی‌خواهی این سرزمین به یادگار گذاشت.