Mohammad Asadi Ghafri

محمد اسدی قفری، جوان ۲۲ ساله‌ی اهل ملک‌شهر اصفهان، برای خودش برنامه‌هایی داشت. روزهایش را با کار در زمینه‌ی ساخت و نصب نرده‌های استیل می‌گذراند و می‌خواست قدم بعدی را بردارد؛ مغازه‌ی خودش را راه بیندازد و حاصل زحمتش را در کاری ببیند که به خودش تعلق داشته باشد. بدنسازی و شنا هم بخشی از زندگی‌اش بود. دوستانش او را به مهربانی و مرامش می‌شناختند و «پتروس فداکار» صدایش می‌کردند؛ لقبی که میان آن‌ها جا افتاده بود و از تصویری می‌آمد که از او در ذهن داشتند. دی‌ماه ۱۴۰۴، اعتراض‌ها از اعتصاب بازاریان و کسبه آغاز شد و به خیابان‌های شهرهای مختلف ایران رسید. مردم از شاهزاده رضا پهلوی درخواست همراهی کردند و او در پاسخ، برای روزهای ۱۸ و ۱۹ دی فراخوان داد؛ از مردم خواست خواسته‌هایشان را در خیابان‌ها، از خانه‌ها و پشت‌بام‌ها و هر جایی که حضور دارند، فریاد بزنند. خواسته‌هایی که در شعارهای معترضان شنیده می‌شد، از پایان جمهوری اسلامی تا بازگشت خاندان پهلوی و ساختن آینده‌ای متفاوت برای ایران را در بر می‌گرفت. محمد هم در میان نسلی زندگی می‌کرد که از وضع موجود به ستوه آمده بود و مانند میلیون‌ها ایرانی دیگر، آینده‌ای متفاوت می‌خواست. شامگاه ۱۹ دی، خیابان‌های اصفهان نیز صحنه‌ی حضور مردم بود. مردمی که پاسخشان گلوله‌های جنگی سرکوبگران رژیم جمهوری اسلامی شد. محمد نیز در محدوده‌ی خیابان رباط سوم و میدان علیخانی، در ملک‌شهر، هدف گلوله‌ی جنگی قرار گرفت. گلوله به پشت رانش اصابت کرد و او به‌شدت خون‌ریزی کرد. اهالی برای کمک به او دست به کار شدند. محمد را به بیمارستان غرضی رساندند، به این امید که بتوانند جانش را نجات دهند. اما جراحت شدید بود. تلاش برای درمانش نتوانست جلوی خون‌ریزی را بگیرد و محمد جان باخت؛ جوانی که تا چند ساعت پیش از آن، روزهایش را با کار و ورزش می‌گذراند و برای زندگی‌اش برنامه داشت. اما برای خانواده‌اش، ماجرا با مرگ او تمام نشد. پیکر محمد به باغ رضوان منتقل شد و خانواده برای شناسایی و تحویل گرفتن او ناچار شدند روزهای سختی را پشت سر بگذارند. سه روز گذشت تا پیکرش شناسایی و به خانواده تحویل داده شد. در روایت‌های منتشرشده از نزدیکان خانواده آمده است که هنگام پیگیری‌های مربوط به تحویل پیکر و خاک‌سپاری، درباره‌ی انتشار تصاویر و فیلم‌های مراسم به آن‌ها هشدار داده شد. همچنین گفته شده بود که از خانواده خواسته بودند محمد را بسیجی معرفی کنند؛ درخواستی که نپذیرفتند. محمد قرار بود حدود دو هفته بعد تولدش را جشن بگیرد. همین چند روز فاصله، برای خانواده‌اش معنای دیگری پیدا کرد؛ روزهایی که می‌توانستند به تدارک جشن و دیدن او در سال تازه‌ای از زندگی‌اش فکر کنند، حالا باید با نبودنش کنار می‌آمدند. او برای راه‌اندازی مغازه‌اش تلاش می‌کرد و می‌خواست حاصل زحمتش را در کاری مستقل ببیند؛ فرصتی که دیگر به دست نیاورد. دوستانش او را «پتروس فداکار» صدا می‌کردند. حالا آن‌ها و خانواده‌اش باید با خاطره‌ی جوانی زندگی کنند که در ۲۲ سالگی از میانشان رفت؛ جوانی که کار می‌کرد، ورزش می‌کرد و در روزهایی که مردم ایران برای تغییر به خیابان آمده بودند، جان باخت. مرگ محمد، خانواده‌ای را از فرزندشان و دوستانی را از رفیقشان محروم کرد. تولدی که قرار بود جشن بگیرد و سال‌هایی که می‌توانست در کنار عزیزانش بگذراند، به خاطره‌هایی تبدیل شدند که حالا بدون حضور او ادامه پیدا می‌کنند.