Mehri Farajzadeh

مهری فرج‌زاده، زنی ۳۶ ساله، متولد ۱۷ بهمن ۱۳۶۸ در تبریز و پرورش‌یافته در دامان خانواده‌ای که تلخی از دست دادن پدر و مادر را به دوش کشیده بود، مجسمه‌ی روشن امید، شور و زندگی بود. او که به‌عنوان خانه‌دار، تمامی مهر و وجودش را وقف پروردن و تربیت فرزندانش کرده بود، تا پیش از آن غروب شوم با عشقی سرشار، درباره‌ی برنامه‌هایش برای نوروز پیش‌رو سخن می‌گفت و خانه‌اش لبریز از رؤیاهای فردا بود. اما شامگاه جمعه ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ در فردیس کرج، مسیر سرنوشت او با آتش سرکوب گره خورد. در همان شب پرالتهاب، در نقطه‌ای دیگر از کرج یعنی گوهردشت، پسرعمه‌اش، جاویدنام اکبر حسن‌پور، پدر دو دختر ۱۶ و ۱۸ ساله نیز با شلیک مستقیم، جان پاکش را در راه آزادی ایثار کرد. در جریان اعتراضات آن شب در فردیس، مهری در میان خروش مردم هدف شلیک مستقیم و از فاصله‌ی نزدیک نیروهای امنیتی قرار گرفت؛ گلوله‌ای بی‌رحم به ناحیه‌ی سر و جمجمه و چشمانش اصابت کرد و شدت جراحات چنان سهمگین بود که پیش از رسیدن به بیمارستان «به‌آفرین» فردیس جان سپرد؛ مرگ ناگهانی او دختر نوجوان و پسر ۱۰ ساله‌اش را با داغی بزرگ و جبران‌ناپذیر تنها گذاشت. پس از این جنایت، پیکر او به سردخانه‌ی بهشت سکینه‌ی کرج منتقل شد و خانواده‌اش دو روز تمام در میان کوهی از فشار روحی و رنج، قدم برداشتند تا سرانجام در ۲۱ دی‌ماه پیکرش را تحویل گرفتند. اما استبداد حتی از پیکر بی‌جان او نیز هراس داشت؛ با مانع‌تراشی و عدم اجازه‌ی دفن در آرامستان بهشت سکینه، خانواده مجبور شدند تحت تدابیر شدید امنیتی و در فضایی آکنده از سکوت اجباری، او را در جهان‌شهر کرج به خاک بسپارند. در این میان، نهادهای مسئول برای سرپوش گذاشتن بر حقیقت و شلیک مستقیم نیروهایشان، او را «شهید» اعلام کردند تا روی ستم خود نقاب بزنند. اما یاد و نام مهری فرج‌زاده، زنی که از تبار تبریز تا خیابان‌های کرج ایستاد، همچون مشعلی فروزان در بستر تاریخ این سرزمین خواهد درخشید.