Mohammad Mehdi Badri

پیش از هجدهم دی‌ماه، محمدمهدی برای بسیاری نامی ناآشنا بود؛ شهروندی کُرد که زندگی‌اش را بی‌هیاهو در کنار خانواده‌اش می‌گذراند. او دو خواهر به نام‌های صبا و سپیده داشت و پس از دریافت مدرک کارشناسی ارشد حسابداری، بخش بزرگی از مسئولیت خانواده را بر عهده گرفته بود. پس از پدرش، بار زندگی خانواده بر دوش او افتاده بود و محمدمهدی، سرپرستی مادر و خواهر دارای معلولیتش را بر عهده داشت و برای تأمین و اداره‌ی زندگی خانواده تلاش می‌کرد. اما هجدهم دی‌ماه، مرزی شد میان آن زندگی آرام و آنچه پس از آن بر محمدمهدی و خانواده‌اش گذشت. شامگاه پنجشنبه هجدهم دی‌ماه، محمدمهدی در جریان اعتراضات مردمی، در محدوده‌ی شهرک تعاون و بلوار طاق‌بستان کرمانشاه هدف شلیک مستقیم گلوله‌های جنگی قرار گرفت. نیروهای سرکوبگر به ناحیه‌ی ران پای محمدمهدی شلیک کردند و شدت جراحات ناشی از اصابت گلوله‌ها باعث شد او جان خود را از دست بدهد. پیکر محمدمهدی پس از آن در آرامستان باغ فردوس کرمانشاه به خاک سپرده شد. پس از کشته‌شدن محمدمهدی، خواهرش در فضای مجازی از نبود او و زخمی که بر زندگی خانواده باقی مانده است، این‌گونه نوشت: «من در فاجعه‌ای زنده ماندم که گلوله‌ای به تنم نخورد؛ اما زخم تماشای این ویرانی، روزی صد بار حیاتم را مصادره می‌کند.» در مراسم چهلم محمدمهدی نیز خواهرش بر سر مزار او از برادرش گفت: «فرزند ایران، دلاورِ خطهٔ کرمانشاه، بهت افتخار می‌کنم. داداش، تو به مردانگیت معروف بودی. نه‌تنها ما، بلکه یک ایران برای تو داغ داره. به خدا می‌سپارمت. می‌دونم تو نمردی؛ تو زنده‌ای و جوانه زدی.» محمدمهدی پیش از مرگش درباره روزی که شاید دیگر در میان خانواده و دوستانش نباشد، گفته بود: «اگه من مُردم، سر خاکم اگه اومدید، قرآن و فاتحه نخونید؛ برام یساری، سوسن و داوود مقامی بذارید. آهنگ سپیده‌دم یساری رو بذارید.» در مراسم چهلم، این خواسته محمدمهدی به یادش اجرا شد. آهنگ «سپیده‌دم» از جواد یساری در کنار مزارش پخش شد و حاضران با دست‌زدن آن را همراهی کردند؛ همان‌گونه که خودش خواسته بود. در ویدئوهای به‌جامانده از آن روز، در میان صدای موسیقی و دست‌زدن حاضران، خواهر محمدمهدی بر سنگ مزار برادرش اشک می‌ریزد و برای نبود او بی‌تابی می‌کند؛ تصویری از داغی که با گذشت چهل روز، برای خانواده‌اش همچنان تازه است. و حالا، ماه‌ها از پایان زندگی فیزیکی محمدمهدی گذشته؛ اما نام او از یادها نرفته است. همان جوانی که پیش از هجدهم دی‌ماه بیشتر در میان خانواده، دوستان و نزدیکانش شناخته می‌شد، امروز نامش در فضای مجازی با عنوان «جاویدنام محمدمهدی بدوی» دست‌به‌دست می‌شود و بسیاری در ایران او را می‌شناسند. گویی هجدهم دی‌ماه نه نقطه پایان نام محمدمهدی، بلکه آغاز بخش دیگری از روایت او بود.