Nadia Khoshfekr

جاویدنام نادیا خوشفکر، دختر ۲۷ ساله‌ی گیلک، زاده و ساکن شهر زیبای رشت بود. او در شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، در پی فراخوان رضا پهلوی، به اعتراضات مردم و انقلاب ایرانیان پیوست. او در همان شب پس از قطع سراسری برق و فرو رفتن شهر در تاریکی مطلق، در حوالی میدان شهرداری رشت هدف شلیک مستقیم گلوله‌ی جنگی قرار گرفت. گزارش‌های محدودی که از این واقعه منتشر شده، حاکی از آن است که زمانی که برادرش بر بالینش رسید، او هنوز زنده بود؛ چند جمله با برادر سخن گفت و سپس، جانِ عزیزش را از دست داد. تصویری که از این لحظه‌ی جان‌گداز در شبکه‌های اجتماعی منتشر شده، برادرش را، که سر خودش نیز آغشته به خون است، در حالی نشان می‌دهد که پیکر خواهر را بر پتویی نهاده و نبض دستش را در دست گرفته است. در آن تصویر، چشمان او هنوز باز هستند. در شبکه‌های اجتماعی در توضیحات این عکس نوشته شده که نادیا برای برادرش حکم مادر را داشت که شاید حکایت از این داشته باشد که مادرشان در قید حیات نبوده و برادر نیز از او کوچکتر بوده است و جمهوری پلید اسلامی جوانی را برای بار دوم با غم بی‌مادری روبه‌رو کرد. نادیا تنها یک هفته پس از تولد ۲۷ سالگی‌اش، با آرزوهایی بزرگ و امید به آینده‌ای روشن، در کنار هم‌شهریانش قدم در مسیری گذاشت که بازگشتی نداشت. او یکی از جوانانی بود که رؤیای یک زندگی آزاد بدون فشار و سرکوب را در دل می‌پروراندند و بی‌سلاح اما با اراده‌ای استوار، با دستانی خالی و بدون سلاح در برابر مزدوران جمهوری اسلامی ایستادند و جان‌شان را فدای آرمانی کردند که خود تنها در رویاهایشان آن را دیده بودند.