Taha Soleimani

هشت سال انتظار، سرانجام به تولد دو فرزند رسید؛ دوقلوهایی که با هم به دنیا آمدند و قرار بود سال‌های بسیاری را کنار هم زندگی کنند. اما دی‌ماه ۱۴۰۴، سرنوشت این دو را از هم جدا کرد؛ یکی ماند و دیگری، پیش از رسیدن به نوزده‌سالگی، برای همیشه از زندگی‌اش رفت. از یکی از تولدهای دوقلوها ویدیویی مانده. کیکی سفید با پاپیون‌های سرمه‌ای و دسته‌گلی سفید کنارش. طاها کلاه به سر و هودی سفید به تن، کنار خواهر دوقلویش می‌رقصد. طاها مازندرانی بود و از تشریفات گریزان. اگر کسی «آقا طاها» صدایش می‌کرد، تصحیحش می‌کرد: «طاها، نه آقا طاها.» رپ گوش می‌داد، پرسپولیسی بود و گربه‌ها را دوست داشت. در عکسی که از او مانده، رو به دوربین لبخند می‌زند. در عکس دیگری، جلوی آینه کنار خواهرش ایستاده، بلندتر از او، با سویشرتی تیره و یک دست در جیب. او در شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، به فراخوان شاهزاده رضا پهلوی برای شرکت در اعتراضات، از خانه بیرون رفت و به آریاشهر تهران رسید، جایی که مردم برای آزادی آمده بودند و صدایشان لابه‌لای شلیک‌ها و دود گاز اشک‌آور می‌پیچید. با شروع تیراندازی، جمعیت به‌هم ریخت و طاها در همان محدوده گم شد. خواهر دوقلویش آن شب تمام خیابان‌های اطراف خانه را زیر پا گذاشت و ردی از او نیافت. جست‌وجو تمام نشد؛ روز به روز ادامه یافت، خانواده نه خبری شنید و نه نشانی یافت. بیست‌ویک روز بعد، پیکرش را در کهریزک پیدا کردند و به خانواده تحویل دادند. روی پوشش پیکر یک واژه نوشته بودند: «ناشناس». بر تنش کبودی بود و سوختگی و دو گلوله در پهلو. آن واژه درست نبود. او ناشناس نبود، او طاها سلیمانی بود و عزیزکرده‌ی خانواده‌ای که بیست‌ویک روز در جستجویش هر لحظه خون دل خوردند. پیکر را برای خاک‌سپاری آماده کردند، پیچیده در پارچه. دایی‌اش بالای سرش ایستاد، انگشتانش را به نشان پیروزی بالا برد و فریاد زد: «به نام یزدان، به نام طاها سلیمانی.» او را میان فریاد و اشک‌های خانواده و شعارهای جمعیت به خاک سپردند. طاها عاشق موهای خواهر دوقلویش بود. موقع خاک‌سپاری، خواهرش تکه‌ای از موهایش را برید و همراه پیکر او دفن کرد. چند روز بعد، پدربزرگ طاها هم تاب این اندوه را نیاورد و از دنیا رفت. در چهلمین روز نبودن طاها، مادرش در لباس سیاه، با دست‌های حنابسته سوگوارانه رقصید، عکس پسرش را در دست گرفت و گفت: «بترسید از آه مادران داغ‌دار.»