Farzaneh Jahanbakhshi

فرزانه جهانبخشی، ۴۵ ساله، اهل قرچک ورامین، سرپرست خانواده و مادر یک دختر ۱۹ ساله و یک پسر ۲۱ ساله بود. او سال‌ها با سختی و تلاش، بار زندگی و مسئولیت بزرگ کردن فرزندانش را به دوش کشیده بود. قرار بود در ماه بهمن، عروسی دخترش را ببیند؛ روزی که می‌توانست یکی از شیرین‌ترین و مهم‌ترین روزهای زندگی‌اش باشد. اما سرنوشت، فرصت دیدن آن روز را از او گرفت. در همان روزها، سفره‌های خالی، گرانی بی‌سابقه و خشم انباشته از تبعیض، ایران را به تب‌وتاب کشانده بود. اعتراضات معیشتی مردم روز‌به‌روز گسترده‌تر می‌شد. در پاسخ به این خشم عمومی و برای منسجم کردن فریادهای پراکنده مردم، شاهزاده رضا پهلوی فراخوانی سراسری صادر کرد؛ فراخوانی برای به خیابان آمدن، برای تغییر فاز مطالبات اقتصادی به یک خواست سیاسی کلان و رساندن صدای حق‌طلبی ملت به گوش جهانیان. شامگاه ۱۸ دی‌ماه، این پیام به قرچک هم رسید. فرزانه که خود طعم سختی و آینده‌ی مبهم جوانانش را با تمام وجود چشیده بود، تصمیمش را گرفت. او به میدان کلانتری قرچک ورامین رفت، در میان خروش جمعیت ایستاد، مشت‌هایش را گره کرد و پا به پای جوان‌هایی که هم‌سن و سال فرزندان خودش بودند، شعار آزادی سر داد. اما پاسخ این حق‌طلبی، سربِ داغ بود. نیروهای سرکوبگر حاکمیت، با شلیک مستقیم گلوله‌های جنگی تجمع مردم بی‌دفاع را هدف گرفتند. در میان آن هیاهو و فریادها، سه گلوله‌ی جنگی اندام فرزانه را شکافت؛ یک گلوله به شکم و دو گلوله به پاهایش اصابت کرد و او به‌شدت زخمی شد و بر زمین افتاد. حاضران در محل، فرزانه را به بیمارستان رساندند. خانواده‌اش ساعت‌ها در جست‌وجوی او بودند تا سرانجام وی را در بیمارستان پیدا کردند. او هنوز زنده بود و پزشکان او را به اتاق عمل منتقل کردند، اما تلاش‌ها برای نجات جانش بی‌نتیجه ماند و اندکی بعد خبر جان‌باختنش به خانواده اعلام شد. پس از آن، خانواده روزهای دشواری را برای یافتن پیکر او سپری کردند. پیکر فرزانه به کهریزک منتقل شده بود و خانواده پس از چند روز جست‌وجو، او را در میان صدها پیکر دیگر پیدا کردند. نیروهای امنیتی، خانواده را تحت فشار قرار دادند تا فرزانه را در آرامستان «بهشت فاطمه» در حوالی قرچک به خاک بسپارند، اما با اصرار مادرش، سرانجام پیکر او روز سه‌شنبه ۲۳ دی‌ماه در آرامستان «امامزاده عبدالله» داوودآباد به خاک سپرده شد. فرزانه هرگز بهمن‌ماه و لباس عروسی دخترش را ندید، اما نامش به عنوان مادری شجاع که جانش را فدای آزادی فرزندان ایران کرد، برای همیشه جاودانه شد.