Mozhgan Zeinali Yalghooz Aghaji

در خانه‌ای که با حضور مژگان روشن می‌شد، زیستن معنایی جز بخشیدن و مهرورزی مداوم نداشت. مژگان زینعلی زنی ۳۹ساله بود که در هویت خانوادگی‌اش، پیوندی عمیق میان خاستگاه کهن آذربایجان و دشت‌های استان البرز، وجود داشت. پسوند شناسنامه‌ای او، «یالغوزآغاجی»، گواهی بر ریشه‌هایش در دیار شمال‌غرب و خطه‌ی تبریز بود؛ ریشه‌هایی که او با خود به البرز آورد و در کانون خانواده‌ای گرم و پویا گستراند. برای او، مادری کردن نقشی محصور در چهاردیواری نبود، بلکه خلق هرروزه‌ی امید، گرما و آگاهی به شمار می‌رفت. مژگان، زنی پرانرژی، خانه‌دار و شیفته‌ی فرهنگ، زبان و تمدن دیرپای ایران بود؛ مادری که تاروپود هستی و تلاش روزمره‌اش را وقف رشد، سربلندی و آموزش سه فرزندی کرده بود که آینده را در چشمانشان جست‌وجو می‌کرد. در باور او، مهر به میهن از احترام به زندگی و حفظ شادی در خانه آغاز می‌شد. او اهل حرکت، ثبت لحظه‌ها، سفر و ساختن خاطرات ملموس در کنار همسر و عزیزانش بود؛ زنی که خنده‌های سرشارش پناهی امن برای کودکانش می‌ساخت و آنان را با افتخار به ریشه‌های تاریخی و میراث کهن نیاکانشان پرورش می‌داد. غروب پنج‌شنبه، ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، سیمای البرز زیر سایه‌ی تنش‌های فراگیر دگرگون شد. هم‌زمان با گسترش اعتراضات خیابانی و قطع کامل ارتباطات و اینترنت سراسری در کشور، سنگفرش‌های فردیس کرج بدل به آوردگاه دادخواهی و تقابل مردمی با استبداد گشت. مژگان که بی‌عدالتی و خفقان جامعه را برنمی‌تابید، در همراهی با نبض جامعه به میان تجمعات آمد. حضوری که برخاسته از تعهد مادری به ساختن فردایی روشن‌تر برای کودکانش بود. شامگاه آن روز، استفاده از آتش مرگبار و مهمات جنگی به اوج خود رسید. نیروهای امنیتی با آتش گشودن هدفمند و شلیک گلوله‌های جنگی از پشت سر به سوی جمعیت، مژگان را هدف گرفتند. اصابت سهمگین گلوله، پیکر مادری ۳۹ ساله را در میان بهت و دود بر زمین غلتاند. در میان شیون و بهت همراهان و هم‌قدمانی که در حلقه‌ی دود او را در آغوش کشیدند، واپسین ضربان حیات مژگان در برابر نگاه‌های معصوم عزیزانش خاموش شد؛ لحظه‌ای تلخ و تاریخی بر کف خیابان‌های فردیس که برای همیشه سرنوشت خانواده را به دادخواهی خونین پیوند زد. پس از پایان تیراندازی در خیابان، زنجیره‌ای از فشارهای امنیتی، تهدیدها و نظارت‌های فشرده بر روند تحویل پیکر و تشریفات تدفین آغاز شد. در سایه‌ی تلاش نهادهای سرکوب برای پنهان‌سازی ابعاد کشتار دی‌ماه، پیکر مژگان از کانون شلوغ شهر فاصله داده شد و به دوردست‌های غربی استان البرز انتقال یافت. پیکر او در آرامستان «بهشت‌علی اشتهارد»، در سکوت کویری و تحت تدابیر شدید امنیتی به خاک سپرده شد. خاک‌سپاری در شرایطی دشوار برگزار شد، جایی که خانواده حتی در اجرای آیین‌های مرسوم خاک‌سپاری با موانع و محدودیت روبه‌رو بود و در نهایت زنی که نامش به آذربایجان تعلق داشت، در خاک البرز آرام گرفت. در اواخر بهمن‌ماه ۱۴۰۴، با فرارسیدن چهلمین روز جان‌باختن مژگان، مزار او در بهشت‌علی اشتهارد میعادگاهی برای شکستن سکوت تحمیلی شد. بر خلاف سنت‌های سوگواری که در سیاهی جامه‌ها خلاصه می‌شود، این‌بار سفیدی خیره‌کننده‌ای بر فراز آرامگاه تابید. سه فرزند مژگان با جامه‌هایی سراپا سفید بر سر مزار مادر حاضر شدند. در میان جمعیت داغدار اما استوار، یکی از فرزندان با طنینی رسا و بی‌پژواک از ترس، حماسه‌ای از زبان فردوسی را در فضای آرامستان طنین‌انداز کرد: «به یزدان که تا در جهان زنده‌ام / به کین سیاوش دل آگنده‌ام». این ابیات، سوگ فردی را به پیمانی تاریخی بدل ساخت. همسر همراه و پدر و مادر دادخواه مژگان، شانه به شانه‌ی فرزندان ایستادند تا نشان دهند سرکوب و تهدید، رشته‌های اراده و پیوند این خانواده را نگسسته است. آنان مژگان زینعلی یالغوزآغاجی را از قامت یک قربانی خاموش به ستون بیداری و دادخواهی بدل کردند.