Reza Asadi Gharajalou

رضا اسدی، متولد شهریور 1374، 30 سال داشت. اهل گرگان بود و خانواده‌اش ریشه در روستای پابند هزارجریب مازندران داشتند. مهندسی کشاورزی خوانده بود و در بازار نعلبندان گرگان کار می‌کرد؛ بازاری قدیمی که بخش زیادی از زندگی روزانه مردم شهر از میان همان حجره‌ها، کرکره‌ها و رفت‌وآمدها می‌گذرد. رضا در همان شهر، زندگی معمول خودش را داشت؛ کار، خانواده، دوستان و آینده‌ای که هنوز برایش باز بود. اما پنج‌شنبه 18 دی 1404، بازار نعلبندان مثل همیشه نبود. از قبل فراخوان اعتراضات منتشر شده بود و خبر بسته شدن مغازه‌ها…

رضا اسدی، متولد شهریور ۱۳۷۴، ۳۰ سال داشت. اهل گرگان بود و خانواده‌اش ریشه در روستای پابند هزارجریب مازندران داشتند. مهندسی کشاورزی خوانده بود و در بازار نعلبندان گرگان کار می‌کرد؛ بازاری قدیمی که بخش زیادی از زندگی روزانه مردم شهر از میان همان حجره‌ها، کرکره‌ها و رفت‌وآمدها می‌گذرد. رضا در همان شهر، زندگی معمول خودش را داشت؛ کار، خانواده، دوستان و آینده‌ای که هنوز برایش باز بود. اما پنج‌شنبه ۱۸ دی ۱۴۰۴، بازار نعلبندان مثل همیشه نبود. از قبل فراخوان اعتراضات منتشر شده بود و خبر بسته شدن مغازه‌ها میان بازاریان می‌چرخید. رضا همان روز برای یکی از دوستانش نوشت: «شک نکن که من میرم. امروز بازار نعلبندان ساعت ۶:۳۰ شب برای فراخوان آماده‌ان و همه مغازه‌ها می‌بندن.» پیامی کوتاه بود، شبیه ده‌ها پیامی که آدم‌ها در یک روز عادی برای هم می‌فرستند؛ بی‌آن‌که بدانند ممکن است بعدها هر کلمه‌اش بار دیگری پیدا کند. با نزدیک شدن به غروب، مغازه‌ها بسته شدند و جمعیت به خیابان آمد. یکی از محل‌های تجمع، خیابان شالیکوبی گرگان بود؛ خیابانی که امروز عدالت نام دارد. رضا هم به جمع معترضان پیوست. روایت شاهدان آن شب، از تیراندازی مستقیم به معترضان با اسلحه کلاشینکف حکایت دارد. یکی از آن‌ها روایت کرده بود که پیش از شلیک، برخی از معترضان با نور لیزر نشانه‌گذاری می‌شدند و رضا را هم دیده بود که نور لیزر روی بدنش افتاده است. کمی بعد گلوله جنگی به ناحیه قلب رضا اصابت کرد و قلبی که تا چند ساعت قبل در دل بازار نعلبندان می‌تپید، برای همیشه از تپش ایستاد. رضا اسدی در همان شب، جان باخت و چندی بعد پیکرش را در آرامستان امامزاده عبدالله گرگان به خاک سپردند، اما مراسم او به سکوت ختم نشد. فتح‌الله اسدی، پدر رضا، تصویر پسرش را در دست گرفت و در میان جمعیت گفت: «مردم، این رضای من، فدای مردم و میهن.» بعد اضافه کرد: «رضای پرپرشده، فدای میهن شده.» مردم با دست زدن همراهش شدند و صدای «این گل پرپر شده، هدیه به میهن شده» میان جمعیت پیچید. تصویر پدری که عکس فرزند سی‌ساله‌اش را بالا گرفته بود، به یکی از شناخته‌شده‌ترین تصاویر به‌جامانده از رضا تبدیل شد. فتح‌الله اسدی مدتی بعد دوباره مقابل دوربین قرار گرفت. این‌بار رو به پسرش حرف زد و او را «پسر ایران» نامید. اتهام‌هایی را که پس از کشته‌شدن رضا به او نسبت داده شده بود، رد کرد و گفت فرزندش مانند بسیاری دیگر از مردم، به وضعیت اقتصادی و شرایط موجود معترض بوده است. اما چهلم رضا بیش از یک مراسم عزاداری بود. در چهلم او، جمعیت زیادی دور مزار جمع شدند. سرود «ای ایران» خواندند، دست زدند و کبوترهایی را در آسمان رها کردند. آن مراسم بیشتر از آن‌که شبیه یک سوگواری خاموش باشد، به یادآوری زندگی جوانی تبدیل شده بود که فقط چند هفته پیش در همان شهر میان مردم رفت‌وآمد می‌کرد. و میان تمام این تصاویر، تصویری دیگر هم از رضا باقی مانده است. نه خیابانی در آن هست، نه صدای شلیک و نه جمعیتی دور مزار. یک فیلم خانوادگی ساده است. رضا کنار خاله‌اش نشسته و برای او آواز می‌خواند. خواهرش بعدتر همان فیلم را منتشر کرد؛ لحظه‌ای معمولی از روزهایی که هیچ‌کس تصور نمی‌کرد روزی به یادگاری از رضا تبدیل شود. شاید همین فیلم بیشتر از هر تصویر دیگری یادآوری کند که رضا پیش از آن‌که نامش با ۱۸ دی گره بخورد، یک زندگی معمولی داشت؛ پسری برای پدر و مادرش، برادری برای خواهرش، و جوانی که هنوز باید سال‌های زیادی زندگی می‌کرد اگر گلوله جنگی جمهوری اسلامی به او را هدف نگرفته بود.