Ali Gholamlou

علی غلام‌لو در شب ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ (۸ ژانویه ۲۰۲۶) در شهر شهریار، منطقه فردوسیه، در جریان اعتراضات مردمی جان خود را از دست داد. بر اساس روایت‌های منتشرشده، او بر اثر اصابت گلوله نیروهای بسیجی و سپاهی کشته شد. متأسفانه هرچه بیشتر در فضای مجازی به دنبال اطلاعاتی درباره جاویدنام علی گشتم، کمتر توانستم جزئیاتی از زندگی او پیدا کنم. شاید این کمبود اطلاعات به دلیل فشارهای امنیتی باشد، یا شاید خانواده و نزدیکانش برای حفظ امنیت خود ترجیح داده‌اند سکوت کنند. از علی اما چند تصویر و ویدئوی کوتاه باقی مانده است؛ تصاویری که بخشی از زندگی یک نوجوان پرانرژی و امیدوار را نشان می‌دهد. در یکی از عکس‌ها، علی در استادیوم فوتبال دیده می‌شود. به گفته دوستانش، او با شور و علاقه فراوان به استادیوم می‌رفت و از هواداران تیم پرسپولیس بود. در کلیپی کوتاه، علی در کنار صدای خواننده‌ای همخوانی می‌کند: «ابی، تو من هیچی نمی‌خوام...»؛ لحظه‌ای که بعد از خواندن، لبخند می‌زند و می‌خندد؛ خنده‌ای ساده، صمیمی و سرشار از شوق نوجوانی. علی مانند بسیاری از نوجوانان ایرانی، با شادی‌های کوچک زندگی می‌کرد، با دوستانش ارتباط داشت و برای آینده خود آرزوها و برنامه‌هایی در ذهن داشت. از عکس‌ها و ویدئوهای باقی‌مانده می‌توان تصویری از نوجوانی دوست‌داشتنی، اجتماعی و پرانرژی دید که زندگی را دوست داشت. روایت زندگی علی کوتاه است، اما کوتاه بودن یک روایت به معنای کم‌اهمیت بودن آن نیست. داستان هر انسانی که با آرزوها و امیدهای خود زندگی کرده، شایسته شنیده شدن است. شجاعت و انتخاب علی ۱۷ ساله، مانند بسیاری از جوانان این سرزمین، باید ثبت شود تا نام و یاد او فراموش نشود. از خانواده و دوستان جاویدنام علی غلام‌لو درخواست می‌کنم، اگر برایشان امکان دارد، درباره زندگی، شخصیت، آرزوها و خاطرات او بیشتر بگویند و بنویسند؛ یا در صورت تمایل، به‌صورت خصوصی از طریق شناسه «تماس با ما | نراتا» ارتباط برقرار کنند. شایسته نیست که روایت زندگی علی ۱۷ ساله، همانند زندگی کوتاهش، ناتمام باقی بماند. روح جاویدنام علی غلام‌لو شاد؛ یادش گرامی و نامش ماندگار.