Sajjad Bayat

Shot directly by Islamic Republic suppression forces in front of Gohardasht police station during national uprising. Initially wounded, but agents prevented citizens from approaching to rescue him by shooting, then dragged him inside the police station and killed him with gunshot

به یاد جاویدنام سجاد بیات؛ دامادی که هرگز به جشن عروسی خود نرسید. جاویدنام سجاد بیات، جوانی ۳۲ ساله از محلهٔ گوهردشت کرج در استان البرز، در تاریخ ۱۸ دی‌ ۱۴۰۴ به جمع معترضان پیوست و در جریان رویارویی با نیروهای حکومتی جان خود را از دست داد. دربارهٔ زندگی، تحصیلات و شغل سجاد اطلاعات چندانی در دسترس نیست. آن‌چه از او باقی مانده، روایت‌هایی پراکنده در فضای مجازی، ویدئوهایی کوتاه و سخنان بستگان و آشنایانی است که با اندوه از او یاد کرده‌اند. بخش عمدهٔ این روایت بر پایهٔ همین گفته‌ها و شهادت‌های نزدیکان او شکل گرفته است. به گفتهٔ شاهدان عینی، در شب حادثه میان سجاد و مأموران حکومتی درگیری رخ داد. او در برابر خشونت اعمال‌شده ایستادگی کرد و این رویارویی سرانجام به جان باختن او انجامید. با این حال، هنوز روشن نیست که سجاد در همان محل جان سپرد یا پس از زخمی شدن به بیمارستان منتقل شد. همچنین، جز اشاره‌هایی به خیابان مطهری کرج، اطلاعات دقیقی دربارهٔ محل جان‌باختن یا خاک‌سپاری او در دست نیست. تنها نکته‌ای که در روایت‌های مختلف تکرار می‌شود، این است که سجاد در ۱۸ دی‌ماه جاودانه شد. نزدیکان سجاد از جوانی مسئولیت‌پذیر، متعهد و خوش‌نام سخن گفته‌اند که رویای ساختن آینده‌ای روشن را در سر داشت؛ رویایی که پیش از آن‌که به واقعیت تبدیل شود، ناتمام ماند. او روزهای پرشور تدارک مراسم ازدواج خود را سپری می‌کرد. همراه نامزدش، عشق زندگی‌اش، در جست‌وجوی بهترین مکان برای برگزاری جشن عروسی بود. برای انتخاب گل‌های دست‌عروس، تزئینات ماشین عروس، چیدمان میزها، میوه‌ها و شیرینی‌های مراسم برنامه‌ریزی می‌کرد و آرزو داشت شبی فراموش‌نشدنی را برای خانواده، همسر آیندهٔ، اقوام و دوستان رقم بزند. اما سرنوشت به گونه‌ای دیگر رقم خورد. سجاد هرگز فرصت نکرد کت‌وشلوار دامادی خود را از خیاط تحویل بگیرد. در میان ناباوری خانواده و بستگان، مجلسی که قرار بود با رنگ‌های سفید و نقره‌ای آراسته شود، به سوگی سیاه بدل شد. جشنی که قرار بود آغاز زندگی مشترک باشد، به مراسم عزاداری جوانی تبدیل شد که آرزوهایش ناتمام ماند. روایت سجاد بیات تنها داستان یک جان‌باخته نیست؛ روایت زندگی فرزندی عزیز، جوانی شریف و پرامید است. او برای خانوادهٔ و بستگان تنها یک نام نبود؛ فرزند، برادر، برادرزاده، خواهرزاده، پسرعمه، پسردایی، پسرعمو و پسرخاله‌ای دوست‌داشتنی بود که فقدانش زخمی عمیق بر دل عزیزانش بر جای گذاشت. نامزد سجاد باور دارد که «سجاد، عشق را به او آموخت.» امروز بسیاری بر این باورند که جاویدنامان ایران نیز «عشق به میهن و ارزش آزادی را به نسل‌های گوناگون آموخته‌اند.» خواهر سجاد در شب چهلم او یک کبوتر سفید به یاد و نام برادر خود آزاد کرد. به عنوان یک وظیفه ملی، از هم‌میهنان درخواست می‌کنم اگر اطلاعات تازه‌ای دربارهٔ جاویدنام سجاد بیات در اختیار دارند، بر منِ روایتگر منت بگذارند و از طریق شناسه زیر تماس حاصل کنند تا این روایت به‌روزرسانی و کامل‌تر شود: https://t.me/narrata_info?direct یاد و نام سجاد بیات، دامادی که هرگز به شب عروسی خود نرسید، در خاطر خانواده، دوستان و همه کسانی که روایت زندگی‌اش را شنیده‌اند، زنده و ماندگار خواهد ماند.