Abolfazl Paydarniaya

کنجکاوم که بدانم در آن لحظه، چشم‌انداز نگاهت به کدام آرزو و گام‌هایت در پیِ کدامین هدف به افقِ روشن دوخته شده بود. گویی هزاران هزار حرف در نگاه نافذ تو پنهان است. قهرمانیِ کشوری در شطرنج یا دریافت مدال و کاپ در فوتبال! شاید هم درس و دانشگاه و…؛ ولی قطعاً هرگز به نیستی فکر نمی‌کردی. مگر امکان دارد که با دیدن عکسی از تو، روایت زندگیِ کوتاه‌ات را — هرچند لبریز از بلندپروازی‌های بی‌صدا — نادیده گرفت و بی‌تفاوت از کنارش گذشت؟ قهرمانی متعادل در اوج نوجوانی، پرانرژی، بانشاط و سرزنده بودی و از کودکی، شیرین‌زبان و دوست‌داشتنی. در شگفتم که چطور ممکن است بازی زمانه جاویدنام‌ها را این‌گونه دست‌چین کند؛ یکی از یکی دلنشین‌تر. بی‌شک توانمندی‌های شما در ظرف کلمات و نوشتار نمی‌گنجد و هیچ واژه‌ای جوابگوی این حجم از شجاعت نیست. محصلی که ریتم زندگی‌اش با بیت‌های رپ کوک شده و دغدغه‌هایش را بیان می‌کند؛ از شهر سبزوارِ استان خراسان که با «سربداران» توصیف شده است؛ جایی که مردمانش آمادگی دارند تا سربه‌دار دهند، اما زیر بار ذلت و خواری نمی‌روند. نوجوانی که شایستگی جهانی‌شدن را داشت و ای‌کاش این حسرت هرگز بر دلِ مادر نمی‌نشست. نزدیکانت تو را «ابول» می‌خواندند. خیلی مشتاقم تصاویر و فیلم‌های موجود در فضای مجازی از تو، «ابوالفضل پایدار»، نوجوان خوش‌چهره و ورزش‌دوستی که فرصتِ زندگی‌ات در ۱۷ بهار خلاصه شد، به دستِ باشگاه فوتبالِ منچستریونایتد برسانم؛ یا شاید برند نایک و آدیداس یا به سراغ کمپانی AON بروم که معمولاً اسپانسر لباس‌های تمرینی است. این لوگوها بر روی تی‌شرتِ ورزشی‌ات که به‌عنوان یادگاری قاب گرفته شده، نمایان است. به احتمال قریب به یقین با جهانی‌شدنِ تو، قطره‌ای از دریای بزرگ این غمِ غیرقابل‌تصور را از دلِ مادری که در آستانه‌ی تاب‌آوری قرار دارد، می‌توان کم کرد. مادری که در تلاش است با یادآوریِ اسمِ فرزندش و دیده‌شدنِ او در کلِ دنیا، به شجاعتش افتخار کند و مرهمی بر شکافِ ابدیِ قلبش گردد. ابوالفضل؛ می‌دانستی که شخصیت کارتونی که روی تی‌شرت سفیدت دیده می‌شود، کمی گنگ یا غمگین تصویرسازی شده است؟ «بارت سیمپسون» یکی از شیطون‌ترین شخصیت‌های تاریخ تلویزیون است. البته که در سریال «سیمپسون‌ها»، او شخصیتی عصیانگر داشت و یک هنرمند خیابانی بود که روی دیوارهای شهر طرح‌های گرافیتی می‌کشید؛ سمبل اعتراض بود. معمولاً قوانین را می‌شکست، ولی لزوماً آدم بدی نبود. نمی‌دانم چقدر این شخصیت با افکار و طرز فکرت نزدیک بود، ولی قطعاً این انتخاب بی‌دلیل نبوده است. غروب ۱۸ دی‌ماه بود که به جمع معترضان پیوستی. آن‌قدر شجاع و بی‌باک بودی که بعد از اصابت تیر جنگی به پهلویت، در بیمارستان رو به مادر و عزیزانت درخواست کردی که پس از رفتنت، هیچ‌کس حقِ گریه کردن ندارد. در اوج خون‌ریزی وانمود کردی که درد نداری و لبخند زدی. پزشک معالجت در بیمارستان خیلی امید داشت، ولی افسوس که در کشیکِ فردا شبش دیگر نبودی. در آخرین لحظاتِ هوشیاری به‌سختی دستت را به نشانه‌ی آزادی بالا بردی و با چشمکی معنادار، با لبخندی شیرین و ماندگار؛ ناگاه از حصارِ دنیا و قفسِ تن رها شدی و چون پرنده‌ای سبک‌بال، اوج گرفتی و به پرواز درآمدی. آخرین ردپای مجازیِ تو پیش از وداعِ ابدی، این جمله بود که از خود به یادگار گذاشتی: «بعدِ مرگم به‌عنوان یک آدمِ خوب یادم کنید، برام کافیه.» ولی این حقیقت را بدان که تو، چون ستاره‌ای در یادها، همواره درخشان و ماندگار خواهی ماند. بدرود پسرِ جسور، قهرمانِ ابدیِ قصه.