Saeed Kiyani

Shot by gunfire from Islamic Republic suppression forces during protests in Isfahan. Was a resident of Isfahan, raised in Shahreza. Held a degree in Chemical Engineering from the University of Tehran and was an English teacher. Was also a calligrapher and poet. Buried in Section 6 of Shahreza.

سعید کیانی پسر میانیِ خانواده‌ای بود که هر سه برادر در آن به هنر دل بسته بودند؛ برادر بزرگ‌تر به مجسمه‌سازی، طراحی و نوشتن، برادر کوچک‌تر به موسیقی و سه‌تار و سعید به خوشنویسی و شعر. از او دستخطی به یادگار مانده، با کلماتی پر از مهر و امید به سرزمینش: «اندوهگین مباش سرزمین من، در شکاف زخم‌های تو بذر گل کاشتم، تو روزی سراسر گلستان خواهی شد.» سعید از ترک‌های قشقایی، اهل روستای خینه بود؛ در شهرضا بزرگ شده بود و در اصفهان زندگی می‌کرد. از کودکی با هوش و پشتکارش در درس شناخته می‌شد و در مدرسه و بعدها دانشگاه، از شاگردان برتر بود. مهندسی شیمی را در دانشگاه تهران به پایان رساند و به تدریس زبان انگلیسی پرداخت. در کنار کار، دل‌بستگی‌اش به شعر و ادبیات را دنبال می‌کرد؛ از درد وطن می‌نوشت و گاهی نقدهای سیاسی‌اش را با زبان طنز در شعر می‌گنجاند. در کلاس، خیلی زود با شاگردانش رفیق می‌شد. برای رابطهٔ انسانی و احترام متقابل، به اندازهٔ آموزش زبان ارزش قائل بود و با خوش‌اخلاقی‌اش، فضایی صمیمی در کلاس شکل می‌داد. این مهربانی در معاشرت‌های دیگرش هم دیده می‌شد؛ مردم‌دار بود و مراقب که حتی با کلام کسی را نرنجاند. دوستانش او را با همین خوش‌قلبی و شور زندگی به یاد می‌آورند؛ کسی که از چیزهای کوچک لذت می‌برد و شادی‌اش در خاطر آن‌ها باقی مانده است. سعید، با ریشه‌های روستایی‌اش، به طبیعت دل‌بسته بود. در عکس‌هایش گاهی مشغول جمع‌کردن هیزم و روشن‌کردن آتش است، گاهی بره‌ای در آغوش دارد و گاهی کنار کوه یا آبشار ایستاده؛ گوشه‌هایی از زندگی او و لذتی که از چیزهای ساده می‌برد. فوتبال را هم دوست داشت و در کنار این علاقه‌ها، دغدغهٔ آزادی و سرنوشت ایران در نوشته‌هایش پیدا بود. در حساب تلگرامش نوشته بود: «غم‌هاش همه شادی، بندش همه آزادی». دوستانش نیز از آرزوی او برای آزادی مردم کشورش و برخورداری آن‌ها از حقوق اولیهٔ انسانی یاد می‌کنند. اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ از هفتم دی، با تجمع کسبه در تهران در واکنش به گرانی و فشار اقتصادی آغاز شد و به‌سرعت به شهرهای دیگر گسترش یافت. اصفهان نیز از همان روزهای نخست به این موج پیوست و تجمع‌ها با شعارهای ضدحکومتی ادامه پیدا کردند. در هجدهم و نوزدهم دی، هم‌زمان با فراخوان شاهزاده رضا پهلوی، جمعیت بیشتری به خیابان‌ها آمدند. در اصفهان، نیروهای حکومتی با شلیک مستقیم به معترضان پاسخ دادند. شامگاه جمعه، نوزدهم دی‌ماه ۱۴۰۴، سعید در سه‌راه سیمین اصفهان به جمع معترضان پیوست. بین ساعت ده تا یازده شب، گلولهٔ جنگی نیروهای حکومتی به قلبش اصابت کرد و جانش را گرفت. پیکرش همان شب در بیمارستان میلاد اصفهان شناسایی شد، اما نزدیکانش برای تحویل‌گرفتن او و خاک‌سپاری، روزها با فشارهای امنیتی روبه‌رو بودند. مأموران می‌خواستند سعید را «بسیجی» معرفی کنند و در برابر پذیرفتن این عنوان، وعدهٔ پرداخت حقوق و برگزاری تشییع‌جنازه‌ای باشکوه دادند. نزدیکانش نپذیرفتند و چند روز فشار نیز آن‌ها را به قبول این روایت وادار نکرد. سرانجام، با پرداخت هزینه و به شرط برگزارنکردن مراسم عمومی، پیکرش را تحویل گرفتند. سعید را نیمه‌شب در آرامستان شهرضا، با حضور شمار محدودی از بستگان درجه‌یک و زیر نظر نیروهای لباس‌شخصی، به خاک سپردند؛ دوستان و آشنایانش از آخرین دیدار و فرصت خداحافظی با او محروم ماندند. پنجم بهمن، روز تولد سی‌سالگی سعید، دوستانش با کیک و گل کنار مزارش جمع شدند. آن‌ها که اجازهٔ حضور در خاک‌سپاری‌اش را نیافته بودند، این بار آمده بودند تا زادروزش را به یاد روزهای باهم‌بودن گرامی بدارند؛ با جای خالی سعید در جمعشان. بیست‌وهشتم بهمن، جمعیت زیادی برای مراسم چهلم سعید بر مزارش در شهرضا گرد آمدند. صدای ساز و کرنا و دهل با دست‌زدن مردم و شعار «جاوید شاه» همراه بود. حاضران نامش را صدا می‌زدند، عکسش را بالای سر تکان می‌دادند و فریاد می‌زدند: «سعید جان، سعید جان، راهت ادامه دارد!» این بار، پیرامون مزار سعید پر از مردمی بود که برای سوگواری و دادخواهی آمده بودند. با همهٔ محدودیت‌ها، نزدیکان و شاگردان سعید راهی برای یادکردن از او پیدا کردند. هر کدام با چیزی از لحظه‌های مشترکشان با او: خاطرهٔ یک کلاس، رفاقتی قدیمی یا هنری که میان برادرها پیوند بود. مهرشان به سعید در کارهایی شکل گرفت که جای خالی او را با خود داشت. شاگردانش در اسفند ۱۴۰۴، سروی ایرانی به یاد معلمشان کاشتند. در نوشتهٔ همراه آن آمده بود: «درختی کاشته شد به نام معلمی که چون سرو ایستاد و ایستادن را به من آموخت.» از سعید دستخطی مانده بود با امید به گلستان‌شدن سرزمینش؛ حالا شاگردانش در گوشه‌ای از همین سرزمین، درختی به نام او کاشته بودند. برادر بزرگ‌تر سعید، این بار چهرهٔ برادرش را با دست‌های خودش می‌ساخت. در فیلم ساخت سردیس، نزدیک مجسمه نشسته بود و با انگشتان و ابزارش به جزئیات صورت شکل می‌داد؛ از موج موها تا خط لب‌ها. کم‌کم چهرهٔ آشنای سعید، با عینک و لبخند ملایمش، زیر دست او پدیدار می‌شد. دست‌های برادر توانستند آن چهره و لبخند را دوباره بسازند، اما شنیدن صدای سعید و در آغوش گرفتنش دیگر ممکن نبود. برادر کوچک‌ترش نیز در جمع، به یاد سعید سه‌تار می‌زد. نشسته بود و انگشتانش روی سیم‌ها حرکت می‌کردند؛ بعد اشک می‌ریخت. سه برادر، هر کدام به هنری دل بسته بودند؛ حالا یکی چهرهٔ سعید را می‌ساخت و دیگری به یادش ساز می‌زد اما جای برادر میانی با شعرها و دستخطش میان آن‌ها خالی بود.