Saeed Rezaei

سعید متولد سال ۱۳۸۷، فرزند رسول و سعیده، پسری جوان و پر از آرزو بود. او دانش‌آموز سال آخر هنرستان ابوذر اصفهان در رشته ساخت و تولید بود. هم درس می‌خواند، هم کار می‌کرد. خستگی را نمی‌شناخت. ورزشکار بود، شوخ‌طبع بود و با لبخندش دل همه را شاد می‌کرد. روز ۱۹ دی سعید به همراه خانواده به خیابان رفت تا با خیل عظیم مردم همراه شود و اعتراض خود را از شرایط اجتماعی و سیاسی موجود در کشور ابراز کند. جمعیت به میدان علیخانی رسیده بود که در میان همهمه و هیاهو، ناگهان سعید روی زمین افتاد. هیچ‌کس نمی‌دانست آن لحظه چگونه و از کجا گلوله به او رسیده است. فقط صدایش ماند. «مامان... دلم... تیر خوردم...» مادر دستش را گرفت و دوید؛ به امید نجات، به امید این‌که هنوز وقت باشد، به امید این‌که سعید دوباره چشم‌هایش را باز کند. اما انگار تقدیر زودتر از همه رسیده بود. سعید رفت اما هنوز مادرش در همان لحظه مانده است؛ در همان چند ثانیه‌ای که پسرش صدایش زد و کمک خواست. آن شب، نه فقط یک جوان، بلکه یک دنیا آرزو خاموش شد. از سعید، یک دست‌نوشته به‌جا مانده؛ کاغذی ساده، اما پر از آرزوهای ناتمام… لیستی از چیزهایی که می‌خواست و از زندگی‌ای که هنوز فرصت شروع شدن پیدا نکرده بود. آرزوهایی ساده، شبیه همه جوان‌ها. اما حالا، هر کدام‌شان تبدیل به حسرتی شده‌اند. سعید یک خواهر بزرگ‌تر به نام آیدا داشت؛ خواهری که با او رابطه‌ای صمیمی و پر از خاطره داشت. آیدا در وصف دل‌تنگی‌اش نوشت: «انقدر پر از ذوق و امید نوجوونی بودی که هیچ‌کدوم باورمون نمی‌شه که دیگه کنارمون نیستی و واسه همیشه رفتی… دل‌مون تنگه واسه خنده‌هات و دیونه‌بازی‌هات… جای تو همیشه کنارمون خالی می‌مونه سعید عزیزم…»